Oefeningen in Metaforica

door de Verhalenverteller

Wat als het waar is dat mensen afhaken wanneer je ze te direct confronteert met hun angsten? Müssen wir sie dann schonen? Voor onze eigen bestwil, ja. Want willen wij niet ons verhaal kwijt, willen wij hen niet onze boodschap verkopen? Palahniuk noemt dat Hiding the Gun. Well, then that’s what we’ll do. Hoezeer het me op de één of andere manier toch tegen de borst stuit. Want mijn boodschap is er nou juist één die nooit verteld had hoeven te worden. Een boodschap die iedereen zelf had kunnen en moeten bedenken. Dus waaraan verdienen al die domme, luie en verzakende mensen dan mijn compassie? Nou die verdienen ze niet, mien jong, maar dat is jouw offer op het altaar van de functionaliteit. Jouw eerste pragmatische daad.

Wat moeten wij dus leren: onze drol te verpakken in een mooi shiny papiertje, genaamd metafoor. Wanneer de beoogde lezer met groot enthousiasme zijn kadootje uitpakt is de boodschap uiteindelijk op zijn plaats aangekomen, de geur dringt door, maar het is te laat: met veel enthousiasme duwen wij hem in het beoogde gezicht. En we zien de door de nabijheid vergrote schade als een douceur voor het leed van de heimelijkheid.

Hmm, lekkere metafoor overigens.