Requiem

This place died.

Tussen de beslommeringen van wat nu alledag heet, lukte het mij zelfs niet om deze cactus af en toe water te geven. Ik lees nog wel eens terug en schrik van de actualiteit van de 'oude' schrijfsels.

Deze blog blijft hier dus nog even staan. Om te herinneren aan het feit dat 'dat had ik niet kunnen weten' ongeldig is. En misschien om ooit weer tot leven te kunnen komen...

Respect

Op 19 januari 2007 werd de Armeens-Turkse journalist Hrant Dink vermoord. De moordenaar was een door extreem-rechtse types opgenaaide en feitelijk erop uitgestuurde jongen van 17 jaar oud. Een Turks spreekwoord luidt: 'Je hebt maar één gek nodig om een steen in een bron te gooien, maar je hebt veertig wijzen nodig om hem er weer uit te halen.'

Dink was een Turk van Armeense afkomst. Een staatsburger van de republiek Turkije wordt volgens de staatsideologie van het unitair nationalisme (en dus geen etnisch nationalisme) namelijk aangeduid als Turk. En Dink was trots op zijn staatsburgerschap en net zozeer op zijn etnische afkomst. En dat was geen alledaagse combinatie.

Want hoewel de Armeniërs en de Turken al duizend jaar op dezelfde grond leven, is de onderlinge verhouding niet anders dan als vijandig te karakteriseren sinds de gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ik wil hier niet de zoveelste zijn die verdwaald raakt in de zinloze discussie of er nou wel of niet sprake was van een van tevoren geplande volkerenmoord. The bottom line is dat er vele honderdduizenden Armeniërs omkwamen, in wat nu de Armeense Kwestie heet. (Overigens verloren veel meer Turken het leven in de hele Eerste Wereldoorlog: zo'n 2,5 miljoen volgens Zürcher)

Het is voor de Armeniërs (en dan vooral de niet meer in Turkije woonachtige onder hen: de diaspora) onverteerbaar dat de Turken die gebeurtenissen niet als een volkerenmoord willen erkennen. De verhalen over de grootscheepse deportaties en massaslachtingen zijn in het collectieve geheugen van de Armeniërs geprent. Het is voor de Turken daarentegen onverteerbaar dat die gebeurtenissen zwart-wit worden weergegeven, waarbij de gehele schuld bij de Turken wordt gelegd en de gewelddadigheden gepleegd door Armeniërs onvermeld blijven. Want bijna elke Turk (vooral diegenen die stammen uit Oost-Anatolië) heeft weer van zijn grootouders verhalen over Armeense bendes gehoord die moordden (vaak samen met de Russen) onder de Turkse en Koerdische bevolking. Een middenweg lijkt onmogelijk.

Maar Hrant Dink bewandelde die middenweg. Hij was van mening dat er sprake was geweest van een doelgerichte genocide jegens de Armeense Ottomanen, en hij sprak en schreef er openlijk over, al verbiedt de Turkse wet dit. Anderzijds verweet hij de Armeense diaspora wraakzuchtig te zijn en de rol van de Armeniërs in de geschiedenis te verdonkeremanen. Hij vroeg de Turken begrip op te brengen voor de Armeense gevoelens en de Armeniërs begrip op te brengen voor de Turkse. Hij sprak het Europese Parlement toe en noemde de leden hypocriet, omdat ze het Armeense leed misbruikten voor hun politieke doelen. Hij vond de eis dat Turkije de genocide zou moeten erkennen onzinnig en onwaarachtig, aangezien diezelfde machten die nu erkenning eisten voor een slachting die ze zelf mede hadden veroorzaakt door de Armeniërs op te hitsen tegen de Ottomanen. Eén van die hypocriete machten, Frankrijk, nam onlangs een wet aan die het verbiedt de genocide te ontkennen. Hierop beloofde Dink naar Frankrijk te reizen en de eerste te worden die deze krankzinnige wet zou schenden.

Wat hij voor dit alles verdiende was respect. Wat hij kreeg waren drie kogels in het achterhoofd. En onmiddellijk omarmde de diaspora de voorheen door haar uitgekotste dissident en riep Turkije maar weer eens op 'de genocide te erkennen'. En onmiddellijk stroomden weldenkende Turken de straat op om hem te gedenken, daar waar ze hem toen hij leefde in de steek lieten.

Zoals Goethe al zei: wanneer je iets goeds doet voor de wereld, dan zorgt de wereld er wel voor dat je het nooit weer zult doen.

Power to the people!

Je moet weten (je moet nix natuurlijk, maar...) dat ik me enige tijd geleden ertoe heb laten verleiden de actieve politiek in te gaan. Gelukkig vindt het één en ander plaats op het lokale niveau, zodat mijn activiteiten door niet al teveel mensen gevolgd kan worden. Dat niveau betekent natuurlijk wederom niet dat ik mezelf niet graag meng in discussies waartoe ik niet uitgenodigd wordt.

Zo onderzoekt mijn partij middels een commissie (Vreeman) waarom 'wij' ondanks peilloos hoge peilingen in het voorjaar en meer dan vier jaar oppositie flink verloren hebben. Discussies omtrent ideologische veren steken de kop. De PvdA (ja ik ben oubollig) heeft zich de laatste decennia op sociaal-economisch vlak verwijderd van de sociaal-democratische roots en zich steeds meer verzoend met het invoeren van de markt op allerlei terreinen. Sommigen wijten het verlies ten gunste van de SP aan het feit dat de PvdA meegewerkt heeft aan privatisering van bedrijven als de NS en de PTT, en de openbare nutsbedrijven.

Nou zit daar best wat in. Want zeg nou zelf: de positie van de klant is er niet beter op geworden de laatste jaren. Zo wilde ik voor mijn ouders een Surfen&Bellen-abonnement afsluiten bij KPN-dochter Het Net. Het voortraject gaf echter al een dermate wanordelijk beeld dat ik de bestelling annuleerde binnen de daarvoor bestemde termijn. Althans volgens de Algemene Voorwaarden van het bedrijf zelf ('binnen zeven werkdagen na ontvangst bevstigingsbrief telefonisch annuleren'). Volgens de brieven die mijn ouders kregen namelijk niet. Zo beweerde Het Net in de zogenaamde bevestigingsbrief dat we binnen zeven (gewone) dagen na de dagtekening van de brief telefonisch mochten annuleren. Die brief ontvingen ze op de dertigste, maar de dagtekening was van de vierentwintigste! Mijn ouders hadden zo nog één dag om te annuleren. Niet dus. We annuleerden lekker toch na drie dagen (Algemene Voorwaarden gaan boven ander gelul). Hierop ontvingen mijn ouders een brief dat de annulering afgewezen was en dat die schriftelijk had moeten plaatsvinden. Nu was ik zo slim geweest om die annulering voor de zekerheid ook nog schriftelijk te versturen. Ook daar kregen we antwoord op: afgewezen, hij was te laat en had schriftelijk moeten zijn.

Aangezien ik Kafka al op de middelbare school had verslonden, bleef ik de humor van de situatie
inzien. Maar aangekomen bij deze laatste brief brak mijn houten schoeisel en belde ik maar even naar Het Net (€0,45 per minuut). De medewerkster die ik na ettelijke tientallen euro's te spreken kreeg, was de eerste die begreep dat men met mij beter niet kan spassen, gaf mij onmiddellijk gelijk en annuleerde zonder verdere vertraging. Dat daarna nog een vijftal brieven langskwamen en een installatiepakket teruggestuurd is, vergeven we Het Net goedmoedig als wij zijn.

Wat is mijn punt? Marktwerking is op sommige terreinen een goed idee. Zonder marktwerking hadden geen adsl gehad, laat staan met tig aanbieders ervan. Maar de consument moet een sterkere positie krijgen in onze samenleving, willen we niet dat hij vermalen wordt tussen de kaken van de eindeloos machtiger bedrijven. Oubollig, he?

God is een racist

Althans volgens de Staatkundig Gerefomeerde Partij. Dat God volgens die partij ook een sexist is wisten we al, maar waarom is de Almachtige nou ook een racist? Nou omdat Hij/Zij/Het (volgens de SGP Hij) het ene volk meer rechten toekent dan anderen. Wat zeg ik: hij kiest zelfs openlijk partij in de ogen van Bas van der Vlies en trawanten.

Ja, denk maar dat ik chargeer. De SGP betoogt namelijk expliciet en zonder blikken of blozen dat misdaden gepleegd door Israël wel door de beugel kunnen en dezelfde acties door de vijanden van dat land niet, omdat dat land het Beloofde Land van hun God zou zijn. Dan vraag je je af wie die anderen nou geschapen heeft. Diezelfde God volgens de SGP. Maar dan trekt die Schepper dus het ene volk voor boven het andere en gedoogt zelfs onrecht van dat Gekozen volk ten opzichte van andere volkeren? En betekent dat dan niet dat God een racist is?

Nou, laten we dat gebazel over racisme maar even varen. Denk eens na over de nog veel zwaarwegender consequentie: Goed en Kwaad zijn kennelijk niet absoluut, maar afhankelijk van degenen die het uitvoeren. Zo'n God hoef ik niet, ook niet als hij anders heet...





Copyrights (c) foto SGP, cartoon Larson.

Back in Business

De rust keert weder. De tijd om de draad weer op te pakken is daar. Morgen dan.

Superbaby's verdienen een eigen blog!

Alle ouders zijn zwaar gestoord en denken dat hún kind een superbaby is. Cem is natuurlijk de enige echte superbaby. En superbaby's verdienen (zoals je dat al kon lezen in de titel) een eigen blog: http://cem-akkus.blogspot.com/

Welkom Cem

Dinsdagochtend is onze zoon Cem geboren. Hij kwam iets te vroeg (31 weken en zes dagen). Eén dag later zou men hem prematuur hebben genoemd. Kennelijk wilde hij extreem blijven. Hij woog 1730 gram, wat best aardig is voor zo'n jong ventje. Maar het belangrijkste is: hij is een echte knokker, volgens de verpleegkundigen 'een boefje'. Vandaag trok hij voor mijn verbaasde ogen zijn maagsonden uit zijn neus naar buiten. Zijn personality heeft mijn zoon van mij. Ik ben erg, eeeerg trots.

Extreem Prematuur

De radiostilte werd allereerst veroorzaakt door een leuke vakantie. Nu blijft het stil omdat mijn lieve vrouw uit alle macht probeert de geboorte van ons kindje uit te stellen. Wanneer een kind geboren wordt vóór de 32ste week van de zwangerschap heet dat extreme prematuriteit. Wij zitten nu in week 29 dag 3. De vliezen zijn dinsdagnacht gebroken. Al vijf dagen and still going strong. Duim als je duimen kunt, bid als dat je ding is.

Voorvoelende vermoeidheid

Ik heb werkelijk geen enkele reden om moe te zijn: mijn rapport is af (boek verschijnt eind september), ik ben verhuisd en de meeste klussen zijn gedaan. Ik heb kortom vakantie. Ik moet nog wel een woordje of wat verbeteren aan de eindversie voor het boek en er wacht nog een Nijmeegse prof op mijn allerlaatste poging om te promoveren 'on my terms'. Peanuts vergeleken bij het feit dat mijn lief nog hard moet werken in haar kamertje in de zon en zonder airco, en met een 23 weken zwangere buik.

Maar sommige mensen moet je geen ledigheid geven, kennelijk. Ik ben zo moe. Daarom geen allesomvattende analyse van de oorlog in Libanon. Geen uitgebreid verslag van de propagandamachine en de gretige consumptie van zijn producten (veel gehoord 'Als je raketten gooit, dan krijg je ze ook terug!', terwijl de raketten pas ná de aanval op Beiroet kwamen. Ook veel gehoord 'Gewoon een grote bom d'rop, dan zijn we d'r vanaf!' Gôh, dat klinkt een beetje als wat de Al Kaidanezen ook zeggen, nietwaar? Genoeg!). Genoeg inderdaad, ik ben hier te moe voor. Ik wilde nog een pleidooi voor Zizou schrijven, maar Youp van 't Hek was me voor. Ik wilde nog zoveel...

Maar ik ga me maar eens heel erg goed uitrusten, om straks mijn ventje/wichtje al mijn energie te kunnen geven. Prettige vakantie!

PS: Ik weet het Jim, voor de compositie was het beter geweest als die stommem zonnewijzer er niet bij op had gestaan, maar ja, dat ik had ik toen niet gezien, ik ben een slechte fotograaf.

Joga Scheisse mit Ameisen

Zo, dat moest er even uit. Excuus!

U begrijpt: ik ben hevig teleurgesteld. Het WK is nog maar gevorderd tot de halve finale, maar ik vind de tijd al rijp voor bespiegelingen. De twee Zuid-Amerikaanse topfavorieten zijn namelijk al uitgeschakeld en dat is geen toeval.

De favoriet van de leek, de niet zo-goddelijke kanaries uit Brazilië, vloog er uit tegen een van tevoren afgeschreven veteranenteam uit het rijk der Franken. En vergis je niet, die konden vroeger toch echt een potje knokken. Nu ben ik nooit een liefhebber geweest van de Brazilianen, maar deze uitschakeling deed mij extra goed. Waarom?

De akelig arrogante bondscoach van Brazilië, Carlos Alberto Parreira, irriteerde mij mateloos met zijn stelling dat zijn ploeg de eerste ronde wel door kon komen op 70% van het optimale kunnen. Gaandeweg het toernooi zouden ze wel wat beter gaan spelen. Je kreeg het gevoel dat je niet teveel moest zeuren en allang dankbaar moest zijn dat je ze überhaupt tegen een bal aan mocht zien trappen. Tegelijkertijd werden we doodgegooid met trucjesvoetbal in commercials onder de noemer 'Joga Bonito'. Nike en Eric Cantona (toch één van mijn all time favourites) verkondigden dat de schoonheid van het voetbal het belangrijkste was.

Parreira's team kwam de eerste ronde door met 70% en schaamde zich er niet voor om onvervalst countervoetbal te spelen tegen landen als Kroatië, Australië, Japan en Ghana. Toen Parreira geconfronteerd met een achterstand tegen het gedecideerde Frankrijk niet de slaapwandelende Ronaldo, de falende Ronaldinho, of een verdedigende middenvelder of verdediger eruit haalde, maar de aanvallende middenvelder Kaká, was de emmer al aan het overstromen. Zijn tegenstrever Domenech, doorgaans ook geen lefgosert, zette er nog een verse aanvaller in en won verdiend. Joga bonito, my big fat ass!

Treurig werd ik echter van de uitschakeling van mijn geliefde Argentinië. Coach Pekerman bewees dat een prima opbouwwerker nog niet de persoon is die je aan het roer wil when the shit hits the fan. Terwijl hij 1-0 voorstond tegen thuisland Duitsland, haalde Pekerman regisseur Riquelme eruit voor de verdedigende middenvelder Cambiasso. Daarmee bestond het middenveld uit drie verdedigende middenvelders (samen met Lucho González en Javiér Mascherano). Van aanvallend voetbal kon vanaf dat moment vanzelfsprekend geen sprake meer zijn.

En terwijl de Duitsers de druk verhoogden, wisselde hij zijn spits Crespo voor Julio Cruz. Dit in een poging om de kopkracht van de Duitsers bij corners en vrije trappen te beteugelen. Geen snelle Messi of zelfs Saviola, die een counter hadden kunnen uitspelen, dus. Tegelijkertijd misbruikte hij Carlos Tévez op de linkerflank om de weg voor Sorin vrij te maken. Tévez werd voortdurend aangespeeld met een verdediger (en vaak twee of zelfs drie) in de rug, en de rug naar het doel. Apache moest de bal dan vasthouden, zodat Sorin kon opkomen. En dat terwijl elke kenner van Tévez je kan vertellen dat hij met zijn gezicht naar het doel en de bal aan de voet de slome Duitse verdediging aan gort zou hebben gespeeld.

Nog maar even geen woorden vuil maken aan Big Phil en zijn afbraakvoetbal, of Eriksson wiens carrière geheel bestaat bij de gratie van een imago. Maar de conclusie van de kwartfinales moegen jullie al hebben: angstige coaches maken het voetbal kapot. De volgende keer: waarom zijn ze zo bang?

De schaamte voorbij

De laatste jaren is het bon ton om alles wat er negatief is aan de samenleving toe te schrijven aan de jaren '60. Vergeten wordt dan al snel dat er nog een kind in het badwater zat. Maar op één punt hebben de neocons wat mij betreft gelijk: het schaamtegevoel is door de '68-generatie ten onrechte door de goot gespoeld. 'De schaamte voorbij' was juist goed. Je hoefde je toch niet te schamen voor bijvoorbeeld je blote toges, of voor je rare voorkeuren?

Het Nederlands elftal liet zien waar dat toe leidt. Klinkt niet erg modern, maar het is toch echt waar: we hebben ook nog zoiets als fatsoen nodig, zodat je beseft dat het doel niet alle middelen heiligt. Het is toch echt goed als iemand zichzelf terugziet en zich te pletter schaamt als je je misdragen hebt.

Op zondag leek het er nog niet op. De doorgaans goede commentator Frank Snoeks liet zich ook volledig meeslepen door zijn chauvinisme en sprak geen onvertogen woord over het wangedrag van de Nederlandse voetballers. Gelukkig hoor ik steeds meer mensen zeggen wat ik zaterdag dacht. Niet de kwistig met geel en rood zwaaiende scheidsrechter Ivanov, niet de vervelende Portugese voetballers, maar het Nederlands elftal, inclusief de blinde technische staf, lieten de achtste finale Nederland-Portugal volledig uit de hand lopen.

Mark van Bommel, voor wie ik altijd behoorlijk veel sympathie had, toonde zich een walgelijke naaimachine, Khalid Boulahrouz had onmiddellijk met rood eraf gestuurd moeten worden na de belachelijke charge op Christiano Ronaldo, en ook zijn tweede gele was volledig terecht, zoals duidelijk te zien was in de door Snoeks en Van Basten genegeerde herhalingen. En dan heb ik het nog niet over de opgewonden sleutelhanger Sneijder, die onsportieve laaf Heitinga, de inmiddels allergrootste duikelaar ter wereld Robben en de weinig fijnbesnaarde Van Persie. Maar dat nou zelfs mijn favoriet, de fatsoenlijkste gosert van de Nederlandse voetbalwereld, Dirkie Kuyt, zich zelfs liet gaan en met gestrekt been inging op keeper Ricardo, dat was echt de druppel.

In afwachting van een reprimande van Balkenende, hoop ik dat onze Apache het nou eindelijk echt op de heupen krijgt en los Argentinos Duistland verslaan en wereldkampioen worden (dit moest ik van Blunt zeggen). Als het maar niet die vreselijke Brazilianen worden. Joga Bonito, my ass!

Copyright (c) foto Algemeen Dagblad

Apache!

Les Elephantes kunnen na vandaag weer naar huis. Ze hebben zich kranig geweerd, maar moeten nog wat lesjes in effectiviteit en concentratie leren. Maar had ik jullie al verteld dat ik al sinds 1986 voetbalargentijn ben?

Om inmiddels bekende reden begon ik het WK 1986 zonder favoriet. Dat veranderde al snel. In het team van de bianco celesti speelde ene Diego Armando Maradona de sterren van de hemel. Ik ken Pelé alleen van wat stoffige beelden en van Cruijff kan ik me ook niet veel herinneren, dus misschien ben ik niet geheel objectief, maar voor mij is Maradona de beste voetballer ooit. Fantastische baltechniek, ongelovelijke traptechniek, briljant inzicht, kracht (bekijk die bovenbenen in 1986 eens) en fabelachtige snelheid.

Vandaag speelt Nederland tegen mijn Argentinië. Velen zagen in Juan Roman Riquelme de opvolger van Diego, velen zien hem in Lionel Messi. Maar mijn favoriet is Carlos Tévez. Riquelme ontbeert snelheid en heeft iets teveel flegma, Messi is nog maar zeventien, maar ik zie in hem eerder een aanvaller dan een middenvelder. Tévez daarentegen heeft eigenlijk alles (behalve lengte).

Carlos 'Apache' Tévez werd geboren aan de voet van het Andes-gebergte in 1984. Hij maakte Boca Juniors in 2003 kampioen van Argentinië, van Zuid-Amerika en van de wereld. In 2004 bezorgde hij het Argentijnse Olympische Voetbalteam de gouden medaille, door in zes wedstrijden acht keer te scoren. In diezelfde zomer voetbalde hij (inmiddels doodmoe) ook nog mee in de Copa America, waar Argentina slechts tweede werd.

Maar Apache was inmiddels wereldberoemd en alle grote clubs zaten achter hem aan. Helaas kocht een investeringsmaatschappij onze Carlos en stalde hem nota bene in Brazilië, bij Corinthians. De Braziliaanse fans zagen het aanvankelijk niet zo in hem (een Argentijn!) zitten, maar een kampioenschapje of twee later (en tweemaal uitverkozen tot Beste Speler in Brazilië!) ligt dat inmiddels erg anders. En inmiddels is Tévez al viermaal tot Beste Speler van Zuid-Amerika uitgeroepen, dus I rest my case.

En nu zou Apache Argentinië wel eens wereldkampioen kunnen maken. Maar eerst moet bondscoach Pekerman ervan overtuigd raken dat niet Conejito Saviola, maar Tévez in de basis moet starten. Vanavond krijgt hij zijn kans om Pekerman te overtuigen. Arme Van der Sar.

Foto copyright (c) www.carlostevez.org

Oranjekoorts

In de heenwedstrijd had Vercauteren Kieft al in de 4de minuut een rode kaart aangesmeerd. Toch wonnen de Belgen (want daar hebben we het over) maar met 1-0. Thuis zouden we het wel goed maken, want de inzet was deelname aan het WK 1986. Vlak voor tijd (in mijn herinnering) stond het nog 2-0 totdat de Belgische verdediger Georges Grün het tegendoelpunt inkopte en we eruit lagen. Het was 20 november 1985 en uw Blogger huilde in zijn bedje, ik herinner het me nog goed, omdat we niet naar het WK gingen.

Nu weet ik niet meer wie wij of zij zijn, en vanuit welke optiek, en bij welke groep ik nou ook alweer hoor. Ingewikkeld verhaal. In ieder geval: Oranje doet mij niet zoveel meer. Tegen Servië moest er wel even gewonnen worden, want types met of Jezus- of spinnenweb-tattoos vind ik weinig sympathiek. Maar als onze jongens (deed Yildirim maar mee, was hij maar goed genoeg) vrijdag verliezen van Côte d'Ivoire, dan zal ik geen traan laten. Want 'No Vietnamese ever called me nigger.'

Trouwens: Les Elephantes spelen ook in het Oranje. Een andere trouwens: de Shabba Peer Group speelt haar eigen WK met www.wkcoach.nl Daarin versla ik Jimmy S. met groots gemak.

Let the Sunshine...

Nederland is een heel vermoeiend land geworden. Of misschien was het dat al, maar zie ik dat nu pas in. Ik denk namelijk dat de wereld ook een heel vermoeiende plaats is. Maar misschien was het dat al en ben ik nu zo intelligent dat ik dat inzie. Of is dat arrogant om van jezelf te zeggen? Daarmee komen we op één van de meeste vermoeiende trekken van Nederland: het onvermogen om het verschil te duiden tussen subjectief en objectief, tussen feit en mening, tussen vorm en inhoud, kortom tussen essentie en ballast.

Waar doel ik op? Ik heb mij de laatste tijd maar eens niet uitgelaten over de kwestie Hirsi Ali, aangezien iedereen die mijn blog leest wel weet hoe ik over mevrouw en haar standpunten denk. Daar is niets aan veranderd, al vond ik de manier waarop haar partijgenote, over wie ik zoals u weet ook een mening heb, haar meende te moeten behandelen schandelijk. Maar de commentaren van allerlei zogenaamde columnisten, de zelfbenoemde intellectuele voorhoede, vermoeide mij weer zozeer dat ik in axie moet komen. How’s that for a paradox?

Want wat zegt de kwestie over ons land volgens types als H.J. Schoo (de Volkskrant) of Corine Vloet (NRC Handelsblad)? Het zegt volgens hen dat Nederland niemand kan velen ‘die boven het maaiveld uitsteekt’. (Deze bijdrage zou zoals u merkt zonder problemen kunnen worden gecategoriseerd onder de noemer ‘Het Papegaaiencircus’) De kwestie zou volgens hen en vele andere leden van de fanclub duidelijk maken dat Nederland geen discussie of debat wil en dat Hirsi Ali daarom uitgekotst wordt. De publieke opinie zou Hirsi Ali niet lusten omdat zij een onwelkome boodschap zou uitdragen en omdat zij een confronterende toon zou aanslaan. Het verbaast de leden van de fanclub hierbij zeer dat de progressieven van Nederland zich niet achter Hirsi Ali hebben geschaard ‘aangezien’ zij de emancipatie van bepaalde vrouwen zou nastreven en dat toch een progressief ideaal zou zijn!

Het is de vraag of ik nou zo slim ben, of zij zo dom, om maar eens een contemporaine filosoof te parafraseren. Want wie neemt mevrouw Hirsi Ali nou serieus? Uw blogger die haar beoordeelt op wat zij zegt en uitdraagt, dus op haar merites, of haar fanclub, die haar beoordeelt op basis van haar imago en op basis van wat zij zegt wat zij doet? Wie is er nou oppervlakkig? Diegenen die duidelijk beargumenteren wat er volgens hen schort aan de ideeën van Hirsi Ali, of degenen die de critici mangelen omdat zij de confrontratie niet aan zouden durven? Wie heeft er nou een bord voor zijn kop? Diegenen die op basis van feiten vaststellen dat ook de methode die Hirsi Ali hanteert contraproductief blijkt, of degenen die uit (pseudo-)progressiviteit een politica steunen die Bevolkingspolitiek propageert?

En als ik nou zeg dat ik vermoedelijk wat beter kan denken omdat ik nu eenmaal een stuk intelligenter ben, is dat dan arrogant als ik een IQ kan overleggen van 154 (WAIS)? Ik sta mezelf er niet op voor hoor, want als differentieel psycholoog weet ik dat dat cijfer geen fluit te betekenen heeft. Maar de publieke opinie kraait victorie als uit één of ander flutonderzoek van één of andere flutonderzoeker (de niet bepaald hoog aangeschreven Richard Lynn) blijkt dat Nederlanders intelligenter zijn dan Belgen. Dan zou je zeggen dat mijn mening toch wat gewicht in de schaal zou moeten leggen. En wat te zeggen dan van de mening van de nieuwe collega van Hirsi Ali bij het allerminst progressieve American Enterprise Institute, de heer Charles Murray? Murray schreef samen met Herrnstein in The Bell Curve dat de (relatieve) armoede waarin Afro-Amerikanen verkeren te wijten is aan hun lagere intelligentie. Die intelligentie zou volgens Hirsi Ali’s nieuwe strijdmakker vrijwel geheel erfelijk zijn, waardoor achterstandenbeleid en uitkeringen respectievelijk nutteloos en contraproductief zouden zijn. En dan vraagt Corine Vloet mij nog waarom een (echte) progressief als ik niet achter de Heilige Ayaan sta. Ben ik nou zo intelligent, of heeft zij haar hoofd ergens waar de zon niet schijnt? Laat ik nou denken dat ik die credits niet voor mezelf kan opeisen…

Koning Voetbal, Keizer Migraine

Die gekke Sun Tzu toch! Maar in ieder geval: ik ben een zelfstandig opererend persoon, moet u weten. Dit alles in de zin van: ik ben eigen baas. Dat betekent vanzelfsprekend niet dat je geen verantwoording schuldig bent aan je opdrachtgevers. Combineer dit met mijn onvermogen om op volle kracht te werken zonder stokken achter deuren en stel u voor wat er in Huize Blogger plaatsvindt in tijden van naderende deadlines.

Daar komt behoorlijk wat koppijn bij kijken, kan ik vertellen. Maar goed, daarmee hebben we leren leven. Alleen stel je nou ook nog eens voor dat daar nog meer deadlines bij komen: een nieuw huis waarin voor de vloer gelegd kan worden al het verfwerk gedaan moet zijn, een ongeboren wormpje wiens nestje klaargemaakt moet worden en ietsje minder belangrijk, maar toch, een WK voetbal.

Resultaat: een migraineaanval van zes dagen nu al. En dat terwijl de oefenwedstrijden al begonnen zijn, de deadline gevaarlijk dichtbij komt en ik de vrucht van mijn lendenen vandaag heb zien ronddartelen in zijn koninkrijk. U vergeeft mij dan vast mijn improductiviteit hier.

Binnenkort: echografische foto's van de yet to be born future Nobel Prize winner!

Luchtigheid kent geen tijd

Sun Tzu zegt: de beste manier om een oorlog te winnen, is langs de rivier zitten en wachten totdat de lijken van je vijanden voorbij drijven. Nu kun je Sun Tzu, die een militair was, letterlijk nemen, maar ik zie dat zoals gewoonlijk anders. Je kunt zijn Kunst van het Oorlog Voeren ook opvatten als de Kunst van het Leven, en de martiale wijsheden als metaforen voor het leven beschouwen. Dan worden spreuken als de bovenstaande wat minder afstotelijk en wat meer inzichtelijk. Want, zoals het Turkse spreekwoord luidt, elke held eet zijn yogurt op zijn eigen manier, oftewel, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Een bijna-prehistorische Chinese generaal spreekt over hoe je een oorlog moet winnen, een post-postmoderne Turkse melancholicus over hoe de compositie van een foto eruit moet zijn. Tijd voor luchtigheid, tijd voor foto's!

De Volkse Krant

Van tijd tot tijd klinkt er kritiek aan het adres van mensen zoals ik, 'allochtonen', die zich niet zouden mengen in het openbare debat. De waarheid ligt zoals gewoonlijk genuanceerder. Als jullie wiste hoeveel artikelen en brieven ik al naar de Volkskrant heb gezonden die allemaal werden afgewezen. Meestal met een standaardmail nog wel. Nu weet ik dat ik een bepaald van eigenliefde overlopend mannetje ben, en overschatting op de loer ligt. Misschien schrijf ik wel Scheisse en wordt het daarom afgewezen. Gelukkig zijn er ook nog andere mensen die mijn stukkies lezen en toch echt denken dat die net iets meer zijn dan Mierda. En ja, als je leest wat voor Shit er doorgaans in de Volkskrant staat, zou je toch denken dat deze Bok niet afgewezen had hoeven worden. Maar misschien was het niet zo tactisch, dan wel diplomatiek van mij om het aftreden van de hoofdredactie te eisen. ;-)
Gelukkig zijn jullie er nog en kreeg ik dit keer een aavulling op de standaardafwijzing: het lag niet aan de kwaliteit! Geniet, maar erger je met mate!

Dat de Nederlandse debatcultuur geen hoogstaande is, wisten de meesten onder ons al. En wie het nog niet wist, kan zich ervan vergewissen door een blik te werpen op het niveau van het openbare debat over de islam en de moslims. Dit debat onderscheidt zich al vanaf het begin door een ongezonde hijgerigheid, nauwelijks verholen ressentimenten en vooral een overmaat aan oppervlakkig redeneren. Maar wat de Volkskrant de afgelopen weken op dit vlak presteert, is van een dermate droevig niveau dat we wel mogen spreken van een nieuw dieptepunt. De Volkskrant-hoofdredactie verwijdert zich in haar commentaar van 22-4 jl. (Forum, 22-4-2006) expliciet van de journalistieke plichten en waardigheid ten gunste van de loopgraven in een partizanenstrijd. De negen wetenschappers die het waagden VVD-parlementariër Hirsi Ali te bekritiseren, wordt in het commentaar ‘Nederlandse kleingeestigheid van de ergste soort’ verweten. De balk in het eigen oog blijft vanzelfsprekend onopgemerkt.

De vrije pers, tijdens de ‘cartooncrisis’ terecht als één van de kernwaarden van de rechtstaat erkend en geherwaardeerd, bestaat bij de gratie van de twijfel. Wanneer een journalist niet (op een gezonde manier) twijfelt aan de woorden van een bron, of het nou een politicus is of een deskundige of informant, dan verdwijnt de behoefte om te controleren en verandert nieuws in roddel, reclame of propaganda. Wanneer een krant iets of iemand zodoende verheft boven elke vorm van twijfel, dan diskwalificeert deze zich als een bron van nieuws en verwordt tot een verbreider van dogma’s. En dit is precies wat de Volkskrant doet: “Hirsi Ali stelt een belangrijk thema aan de orde. Haar integriteit en democratisch besef zijn boven twijfel verheven. Ze is bij uitstek gekwalificeerd om over vervolging en discriminatie te spreken.” Wat maakt een persoon bij uitstek geschikt om over discriminatie te spreken: het feit dat zij dit fenomeen bij herhaling heeft ontkend? Wat maakt het democratisch besef van een persoon verheven boven twijfel: het feit dat zij oproept om mensen op basis van hun etnische afkomst bij sollicitaties te onderwerpen aan screening door de AIVD? De hier door de hoofdredactie van de Volkskrant geponeerde stelling is niet alleen uit principiële of academische gronden uiterst kwalijk, ze is ook aantoonbaar onjuist.

Op 8 april gunde de Volkskrant Hirsi Ali een hele pagina (daar waar gewone stervelingen duizend woorden krijgen) om uiteen te zetten dat wat haar betreft de volgende VVD-leider gekozen moet worden op basis van diens of liever haar vaardigheden om ‘de confrontatie’ aan te gaan. Met wie die confrontatie aangegaan moet worden, wordt verduidelijkt met een reprise van de Dolkstootlegende. Kort samengevat: aangezien je wordt geboren als moslim en vrijwel iedere moslim radicaal en anti-westers is, is er behoefte aan bevolkingspolitiek. Ook stelt de liberale icoon dat de VS en Israël geen vijanden maar bondgenoten zijn tegen de radicale islam. Voor mij persoonlijk was dit slecht geschreven, van historische fouten bulkende en bovenal demagogische pamflet een redundant blijk van het feit dat Hirsi Ali niet over het intellectuele niveau beschikt om aan dit debat deel te nemen, laat staan het te leiden. Maar zelfs als we mijn persoonlijke mening even terzijde schuiven (en dat kan aangezien ik toch maar een ‘moslim’ ben volgens de definitie van het CBS), dan zou ieder weldenkend mens moeten opvallen dat de door mij genoemde stellingen geheel in tegenstelling zijn met het liberalisme. Bevolkingspolitiek gaat niet samen met vrijheid voor het individu. En dat is geen mening, maar een feit.

Een week later (Forum, 15-4-2006) vergast de Volkskrant ons op een Forum-pagina die in zijn geheel gereserveerd is voor de aanhangers van ‘de confrontatiepolitiek’. De schrijver Oscar van de Boogaard maakt het echter nog wel het bontst. In een werkelijk absurd schrijven laat Van den Boogaard zien wat irrationele angst doet met het oordeelsvermogen. “Het idee dat aanhangers van de radicale islam en haar stille sympathisanten de overhand krijgen en onze vrijheid gaan afsnoepen is een nachtmerrie. Hirsi Ali’s waarschuwing serieus nemen, betekent: hard optreden.” Wat hij met ‘hard optreden’ bedoelt, verdoezelt Van de Boogaard (vermoedelijk uit lafhartigheid) in dehumaniserende bewoordingen, maar de strekking is duidelijk: “Is het probleem niet te groot –en plant het zich niet te snel voort? Kunnen we ons optimisme permitteren? Is er nog wel tijd voor de langzame weg van verzoening? Hirsi Ali wil nauwkeurige demografische statistieken. De bom tikt.” We begrijpen allen wat bedoeld wordt met een zichzelf voortplantend probleem. Veel dichter bij een oproep tot de ‘snelle weg’, namelijk gedwongen sterilisatie (bevolkingspolitiek klinkt vriendelijker), deportatie (repatriëring klinkt vriendelijker) en zelfs genocide (etnische zuivering klinkt vriendelijker), komt een fatsoenlijk man niet.

Zelfs als je sympathie hebt voor de missie van een politicus, zoals ikzelf ook sympathie heb voor de strijd van Hirsi Ali tegen de radicale islam, dan nog dien je deze persoon op zijn of haar merites te beoordelen. Het is bijvoorbeeld ongepast voor een liberale politica om te stellen dat de VS en Israël onze bondgenoten zijn in de strijd tegen de radicale islam en daarmee te impliceren dat dit doel alle middelen geoorloofd maakt, en we daarom op bepaalde vlakken een oogje zouden moeten dichtknijpen. Net zo goed is het ongepast van de Volkskrant om te stellen dat iemand, wie dan ook, boven twijfel verheven is. Dat impliceert niet alleen dat de oogkleppen vrijwillig worden opgezet, dat blijkt ook uit de praktijk. De hoofdredactie van de Volkskrant diskwalificeert zich met deze stellingname als een onafhankelijke bron van nieuws en nieuwsduiding en dan past slechts één actie: aftreden.

Was getekend:

Aslan Aslanoglu.

Over Grote kleine mensen

In de afgelopen weken speelde in België wat de mp3-moord is gaan heten. De 17-jarige Joe Van Holsbeeck (foto) werd vermoord, nadat hij zijn mp3-speler had geweigerd af te geven aan twee overvallers. Eén van die overvallers stak daarop een mes meerdere malen in zijn hart.

Een golf van verontwaardiging ging door het land. Ik vreesde het ergste en werd op mijn wenken bediend, toen het signalement van de daders uitkwam: 'van Noord-Afrikaanse afkomst'. De onderbuik van België begon zich onmiddellijk te roeren, maar daar staken de ouders van de jongen een stokje voor. Op de door bijna honderduizend mensen gelopen stille mars die was georganiseerd waren de kopstukken van Vlaams Belang niet welkom.

'De ouders van Joe hebben België gered' kopte de Volkskrant geheel naar waarheid. De daders bleken Poolse jongens, waarmee niet alleen mijn vooringenomenheid bleek. Maar vergelijk de uitspraak van de moeder van een vermoorde jongen met die van een Nederlandse (toegegeven niet al te intelligente) schrijfster die reageert op de moord op een collega.

Eerst mevrouw Van Holsbeeck: "Dat men mij niet komt vertellen dat ik nu alle Arabieren moet haten. De jongeren die mijn zoon hebben omgebracht, zijn gespuis. Het is tegenover dat soort mensen dat ik haat voel. We mogen niet veralgemeniseren."

Dan mevrouw Heleen van Royen uren na de moord op Theo van Gogh: "Het wordt nu wel erg moeilijk om onderscheid te maken tussen de eerlijke hardwerkende Marokkaan en de radicale moslim. Er moet wat gebeuren. Opzouten!"

Vats en zeker overmand door emoties. En tegen mevrouw Van Holsbeeck: mijn diepste respect en medeleven. De groten onder ons zijn vaak de kleine mensen, zo blijkt maar weer.

Stinger

Recalcitrant is my middle name. Ik vind het erg leuk om af en toe sommige mensen, mensen die het wel verdienen, de prik van de cactus te geven. Even laten voelen wat ze anderen laten voelen. Veel figuren die anderen graag confronteren, blijken namelijk minder begaafd in het accepteren. Ik ben er zelf ook zo één, dus ik ken ook de helende kracht van de corrigerende prik. Nu kun je dat op z'n pubers doen, alleen voor de kick, maar je kunt ook stingen met een constructieve bijbedoeling. Voorbeeldje.

Mail 3: antwoord Birol Blogger

Geachte heer XXXXXX,

Ik vraag u naar de wijze waarop Zia Ul-Haq (foto, BB) aan de macht gekomen is omdat dat relevant is voor een goed inzicht in de problematiek van vandaag de dag. Dat u dat ook relevant vindt, blijkt uit uw analyse van wat essentieel is aan Udink’s verslag: hoe is de opkomst van de politieke islam te verklaren? Daarvoor dienen we een blik in de geschiedenis te werpen. De geschiedenis herhaalt zich niet, maar biedt wel inzicht in het heden en de toekomst, om maar eens een kalenderwijsheid te debiteren.

Het Green Belt-project was een onderdeel van de Brzezinski(-Wohlstetter)-doctrine, die de VS in de jaren ’70 hadden ontwikkeld om het communistische gevaar in West-Azië in te dammen. Afghanistan was al verworden tot een satellietstaat van de Sovjet Unie, in Turkije was er een steeds sterker wordende revolutionaire linkse beweging, net als in Iran, en ook Pakistan leek geen rotsvaste partner. Deze betrekkelijk jonge staten bleken namelijk nog niet stabiel genoeg om een einde te kunnen maken aan corruptie en sociaal-economische onrechtvaardigheid, noch bleken zij in staat op een waardige manier met oppositie en kritiek om te gaan. Een Turks gezegde luidt: wie verdrinkt, zal zich zelfs aan een slang vast proberen te houden. De voorhanden zijnde slangen waren het communisme, het nationalisme en het islamisme. De theorie van the domino principle voorspelde dat als er één van deze staat een communistische revolutie zou doormaken de buurlanden zouden volgen. De VS (of beter gezegd een onderdeel van the powers that be, vermoedelijk Pentagon en CIA, met de financiële steun van Saudi-Arabië) besloten vervolgens de sluimerende islamistische bewegingen als tegengif tegen het communisme in te zetten. Daarvoor werd het aloude middel van militaire coups gebruikt: Zia Ul-Haq werd in Pakistan aan de macht geholpen, Kenan Evren in Turkije. In Iran werd onder andere Khomeini gesteund, maar hij keerde zich tegen de VS (en vervolgens tegen zijn linkse coalitiegenoten).

Generaal Kenan Evren greep de macht in Turkije op 12 september 1980 met een coup die technisch gezien een kopie was van die van Pinochet. Die was overigens weer geoefend in Turkije in 1970, maar dat terzijde. Evren maakte een einde aan een toestand van anarchie en bijna-burgeroorlog tussen extreem-linkse en extreem-rechtse bewegingen, en kon daarom op enige steun rekenen van het volk. Onderhuids speelden er echter ook etnisch-culturele en religieus-culturele factoren mee. De linkse bewegingen bestonden voornamelijk uit Alevitische Turken en Koerden, de rechtse uit soennitische. Evren beloofde beide strijdende partijen even hard aan te pakken, maar al gauw bleek dat de coup tegen links was gepleegd. Bij wijze van window dressing werden nog enkele rechts-nationalisten opgepakt, maar de religieuze fanatici (tot dan toe een marginale beweging) bleven vrijwel geheel buiten schot. Al snel bleek Evren’s coup op een essentieel punt te verschillen van eerdere ingrepen van het Turkse leger: Evren liet de streng seculiere teugels vieren en benadrukte de soennitisch-islamitische wortels van de Turkse natie. De Alevitische wortels, alsmede de Koerdische, werden onder de tafel geveegd. Voor het eerst sinds tientallen jaren werd de godsdienstles weer verplicht, waarin een door de staat goedgekeurde versie van de soennitische islam werd gepropageerd en het bestaan van het Alevitisme zelfs werd ontkend. Het gaat overigens nu in Turkije opnieuw niet de goede kant op (paradoxaal genoeg mede onder invloed van de hervormingen die de EU van het land eist).

De geschiedenis is hiermee niet in zijn geheel verteld, maar dat hoeft ook niet. Ik probeer duidelijk te maken dat volgens mij een deel van het wantrouwen van wat gematigde moslims worden genoemd jegens ‘het rijke, overheersende arrogante Westen’ begrijpelijk, of zelfs gerechtvaardigd is. De slang avn de politiek islam, de vijand van de gematigden en progressieven, is gevoed in een poging om de wereld naar eigen goeddunken te vormen. Cynische machtspolitiek. En dan is het een weinig frustrerend als vervolgens het falen en de terugslag van die arrogante tactiek wordt geweten aan de inferioriteit van de culturen en zelfs de mensen uit de aan die tactiek onderworpen landen.

In dat licht en terugkerend naar de Nederlandse situatie: zou het nou slimmer zijn om mensen zoals ikzelf, een atheïst en progressief (ook naar Westerse maatstaven), aan je te binden of juist te antagoniseren? Stel for argument’s sake nou eens dat ik gewoon een beetje dom ben en de goede bedoelingen van de mensen die mij willen proberen te helpen Verlicht te worden, mensen als Paul Scheffer, niet inzie. Zou het zelfs dán niet slimmer zijn om mij niet af te stoten met allerlei categorische uitspraken en theorieën waaruit de intrinsieke inferioriteit van mijn identiteit moet blijken? Voor alle duidelijkheid: wij zijn het eens over de onwenselijkheid van de politieke islam. Mijn persoonlijke geschiedenis, de geschiedenis van mijn familie en van mijn hele volk heeft in het teken gestaan van de strijd tegen de orthodoxe islam. Hoe kan het dan dat ik in hetzelfde hok zit als de salafisten? Voor nog meer duidelijkheid: het gaat niet om mij persoonlijk, maar om een substantieel deel van de Turkse gemeenschap. Ik geloof dat deze vragen relevant zijn.

Met hartelijke groet,

Birol Blogger.

Een gekmakende lawine aan voetbalnamen

De etymoloog in Jimmy (foto) is wakker geworden, geloof ik:

Barone: Ita. Eerste bar, toog van belang

Materazzi: Ita. Materialistische racewagen

Schweinsteiger: Dui. Spekkoper, als in: je hebt gezwijnd

Deco : Por. Schijnbeweging, ook wel lokeend of valkuil

Beasley: Eng. Karateka wannebee, copycat van wijlen bruce lee

Polak: Verf voor sanitair

Shew-Atjon: Chin-Sur. Veelvraatwedstijd (42.2 kilometer spagetti eten)

Hellemons : Hele zure citroenen

Nog meer voetbalnamen

Jimmy S. (foto) stuurde me dit:

Beste morgenstern, the sequel is incomplete…Ik had toch verwacht dat je alle voorgaande posts zou meenemen in de sequel, voor het compleet zijn..zodat niemand met dubbele namen komt en dat klassiekers behouden worden..dan heb ik het over beckenbauer de tandarts en over lampard de muilezel

Nieuw zijn :

Nedved:Tsjech. Slank
Crespo: Spa. Kindertoilet
Sjevtsjenko: Rus. Sommelier, vinoloog, maitre du vin
Hierro: Spa. Plaatselijke held
Mendieta: Spa. Eetvoorschrift voor mannen
Perez: Hard schot
Leboeuf: Fr. Bandiet
Lamey: Laffe speler, in voetbal vestoppende verdediger
Fortuné: Armoedzaaier, pechvogel
Grandel: Grote temeier
Pothuizen: Rutgershuis voor lesbiennes
Promes: Belofte, talent
Anelka: Fr/Afr. Verbond, aan elkaar
Sükür: Tur. Precies, nauwkeurig
Van Galen: Palingvisser
Lammens: Dronkaard

Nog een paar van mezelf en Sjanko en eentje (de tweede) van La Belle Hélène!!
Contreras: Spa. Anus, uiteinde van endeldarm
Jaliens: Fanatieke aanhanger van de theorie dat buitenaards leven bestaat
Ujfalusi: Tsjech. Circumcisie, besnijdenis
Naachi: Mar. Maischips, wordt vaak gegeten in combinatie met pittige tomatensaus
Robben: Gron. (Be)stelen, overvallen
Wicky: Helv. Slecht, gek.
Makaay: Darw. Lage apensoort

Evidence, schmevidence!

Als ik af en toe naar beneden scroll en mijn blog lees, dan krijg ik bijna een verkeerde indruk van me zelf. Kejje nagaan. Wie de zure commentaren achter elkaar leest, krijgt de indruk dat de schrijver een verbitterde, door woede verwrongen man is. En dat klopt misschien ook wel een beetje. Maar heus niet altijd! Ik ben niet continu boos en bitter, en ik ben het zeker niet altijd al geweest. We leven helaas in rare tijden en dat trek ik mij misschien wat erg persoonlijk aan.

Maar eigenlijk ben ik een joker eerste klas. Een geinponem, een grapjurk. En ik ben nog makkelijker aan het lachen te maken dan menige kleuter, dus ik vind mateloos veel dingen heel erg grappig. Als er in 'There's something about Mary' na het sperma-incident nog andere grappen zijn gemaakt dan heb ik daar helaas geen weet van, aangezien ik (zonder gein) uit mijn bioscoopstoel ben gevallen van het lachen. Toen ik 'Dumb and dumber' zag (n.b. op een veerboot) lachten er maar drie mensen: een makker, ikzelf en een enorme brother naast mij die om mijn lachen lachte. Ook hier zat ik niet vast in mijn stoel. Andere reisverhalen: mensen kijken erg raar naar mij als ik Herman Brusselmans lees in de trein. Het zullen de tranen zijn die over mijn wangen biggelen. Niet grappig: filmpjes waarbij mensen hun hoofd stoten of erger. Daar kan mijn tere zieltje niet tegen.

Naast de wat platte humor van het Jim Carrey-niveau, kun je mij ook opvegen bij uitingen van het subtieler soort. Mijn vaste bedgenote vindt het maar matig amusant dat Blackadder in de nachtelijke uren wordt herhaald. Mijn schuddebuiken schijnt haar nachtrust niet echt te bevorderen.

"Today I will teach you to treat your aeroplane like a lady!"
"Do you mean, treat her gently, sir?"
"No, Baldrick, get in her six times a day and take her to heaven and back!"

Subtiel, he? Daarnaast kan ik persoonlijk erg onbedaarlijk (niet luid!) lachen om dingen die anderen niet grappig vinden. Legendarisch vind ik bijvoorbeeld een scène in de serie Kojak, waar Kojak tijdens een analyse van een moordzaak opstaat en naar een dossierkast toeloopt. Wanneer hij de onderste lade opent en wij niet nozele toeschouwers verwachten dat hij een kennelijk relevant dossier zal pakken, blijkt er in de lade een pizza te liggen die wordt warmgehouden door een in de lade gefrommelde bureaulamp. Kojak pakt een slice en gaat met uitgestreken en immer chagrijnige kop weer zitten. Ook sterk: Kojak is zoals u ziet en al wist getooid met een coupe Pim en draagt natuurlijk vrijwel altijd een hoed. Maar op de dag dat heel New York onder een pak sneeuw ligt en het vele graden vriest, dan draagt meneer natuurlijk wel een dikke bontjas, maar geen hoed. Ik vind dat grappig, ja!

Maar één van de allerbeste grappen ooit, staat mij niet meer zo gedetailleerd bij. Alles wat ik me herinner is dat er iemand is opgepakt door de politie, zo blijkt uit een nieuwsbericht op televisie. Op de vraag welke bewijzen er zijn tegen deze persoon antwoorden de cops: "Evidence, schmevidence!" Ik moet in een coma geraakt zijn daarna, want ik heb werkelijk geen idee meer waar deze volstrekt briljante grap in speelde. Wie meer weet, weet ook wat te doen. Help uw Blogger!

Voetbalnamen - The Sequel

Na al het, weliswaar noodzakelijke, maar ook dodelijk vermoeiende, geneuzel over less than cool politics, is het nu weer tijd voor.....voetbalnamen. Ben jij ook amateur-etymoloog, doe mee! Namen van andere fameuze piepels zijn ook welkom. Of niet, dat kan ook nog! De meeste van de onderstaande namen zijn overigens producten van de onvolprezen Janniko G.

Vlaar: sous-chef (keukenhulp) belast met het maken van zuiveldesserts

Texeira: belastingambtenaar, fiscus

Plugboer: Vol. kabelexploitant

Laponder: Z-Afr. incontinentieluier

Bodnar: Magy. Veilingmeester

Ikedia:Dwergendivisie van een Zweedse Meubelgigant

Medunjanin: Serv-Kro. Aartstwijfelaar (Meedoenjaneen)

Schaars: Med. Anale uitslag met hevige jeuk.

Snoyl: barg. prostituée die gespecialiseerd is in bijzondere handelingen, fetish-callgirl

Kruiswijk: barg. rosse buurt

Tiktak: volkstaal snoepje met muntsmaak

Feher: Hon. Borstel om de grond te vegen

Majstorovic: Serv-Kro. Privaat bezit in het kader van volkskapitalisme, kruidenier

Galasek: (enkelv.) Gemeenschap na feestavond. Ook: Tsjech. Melkpoeder

Stuur in en wordt ook naamuitlegger. Kejje nagaan, heb je vriende!

Volksempfinden

Het leven is een aaneenschakeling van goede grappen. De vorige blog over de ‘cartoon-crisis’ had ik ook geplaatst op het Volkskrantblog en oogstte daar veel bad vibes. Ik zou mij aan de zijde van de fundamentalisten scharen, kejje nagaan, ik was een vijand van Nederland, volgens aan aantal niet zo heel intelligente mensen. Waar men vooral over viel was dat ik onze Verlichte elite hypocrisie verweet. Nou gelukkig reiken sommige politici mij de helpende hand, zodat ik (alsof dat nog nodig was) een voorbeeldje kan geven.

Het Irak van Saddam was een hel voor vele inwoners van dat land. En na de eerste Golfoorlog, toen Saddam ontmand en onthand mocht blijven zitten, begon de staat van chaos in het Noorden van Irak Turkije te storen. Strijders van de Koerdische Afscheidingsbeweging PKK vielen doelen in Turkije aan vanuit Irak en vluchtten vervolgens weer terug. Turkije vroeg aan de grote baas of er wat aan gedaan mocht worden, en dat mocht. Turkse troepen vielen geregeld Iraaks gebied binnen om vijandelijke strijders te bevechten.

De tweede Golfoorlog brak uit. Turkije had zich de wrevel van de VS op de hals gehaald door dat land niet toe te staan vanuit haar grondgebied Irak binnen te vallen. Daar is Rumsfeld nóg boos over. In de nasleep deed zich een voorval voor. Een in Irak (met medeweten van de Amerikanen) gestationeerde speciale eenheid van Turkse commando’s werd door Amerikaanse en Iraaks Koerdische troepen gevangen genomen en met zakken over het hoofd afgevoerd. Aangezien Turkije en de VS gealliëerde naties zijn, was dit binnen de mores van het verkeer tussen landen zeer ongepast te noemen. De Turken waren woedend, ook nadat de Turkse soldaten werden vrijgelaten. Er volgden geen excuses, maar de luitenant-kolonel Mayfield die opdracht had gegeven tot de actie werd getransfereerd. Deze Mayfield bleek in Turkije gestationeerd geweest te zijn en was daar ook verwijderd wegens ‘ongepast gedrag’.

De boosheid over deze actie door een bevrienden mogendheid is nog steeds aanwezig in Turkije. Dat zal een rol gespeeld hebben toen de makers van de immens populaire serie ‘Vallei van de Wolven’, waarin de infiltratie van de maffia binnen de Turkse politiek en het leger wordt behandeld, een film over Irak maakten. De film, ‘Vallei van de Wolven - Irak’ genaamd, laat zien hoe een Turkse commando in Irak onderzoekt wat de Amerikanen en Koerden, die het in Noord-Irak voor het zeggen hebben, daar zoal uitspoken. Dat blijkt natuurlijk niet fris allemaal. Onschuldige burgers worden door zowel de Amerikanen als de Koerdsiche bendes geterroriseerd en zelfs vermoord. Daar steekt de Turkse held natuurlijk een stokje voor. En en passant wordt de gevangenneming van de Turkse speciale eenheid gewroken.

Ik heb de film niet gezien, maar kan hem wel dromen. Het is zonder twijfel een ultranationalistische, superchauvinistische film, waarin de Turken fantastisch edel zijn en de tegenstanders door en door kwaadaardig. En ik vind het vooral zielig om wraak te nemen in een film, daar waar dat in de werkelijkheid, door middel van diplomatieke kanalen, kennelijk niet mogelijk is. Een zielige film dus, in mijn ogen.

Maar nu de reacties. Gezien het toeschouwerspotentieel werd de film natuurlijk ook uitgebracht in West-Europa. Vooral in Duitsland wisten de (voornamelijk) Turken de weg naar de bioscoop te vinden. Intussen hadden de Amerikanen de film opgemerkt en hem ongeveer net zo omschreven als ik hierboven. Maar dat was voor een paar Duitse politici niet genoeg. In het land waar twee Turkse Duitsers bij hun sportclub waren geroyeerd omdat ze onderling Turks hadden gesproken, vond minister-president Edmund Stoiber van de deelstaat Beieren dat de film verboden moest worden. De film was racistisch en zou de haat tussen Westen en de rest van de wereld vergroten.

Ik moest erg hard lachen om deze geweldige grap. Waren dit niet politici die de cartoons terecht hadden verdedigd met een beroep op de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid? Daarnaast: geheel uit de lucht gegrepen zijn de beweringen tav het gedrag van de Coalition of the Willing en hun inlandse allies nu ook weer niet. Abu Graib, de mishandeling van jongens door de Britten, het bestaan van doodseskaders, het zijn allemaal thema's die zelfs in de afgelopen week hebben gespeeld.

En kijk eens naar de beschrijving van de film die ik gegeven heb. Hoeveel niet-Turkse films ken je die aan de beschrijving voldoen? Moet ik namen noemen: heb je Midnight Express gezien en de uitspraken erin gehoord die er over Turken worden gedaan? En in welke mainstream Amerikaanse oorlogsfilm worden de tegenstanders wél als volwaardige mensen afgebeeld? Rambo? The Rules of Engagement? Black Hawk Down? In de Amerikaanse (kwaliteits)serie The West Wing die zich afspeelt in het Witte Huis, was er een episode over een crisis tussen de VS en Turkije. In Turkije dreigt (in de serie!) namelijk een vrouw onthoofd te worden wegens overspel, en de Amerikaanse president weet dit te voorkomen met diplomatieke druk. Let wel: in het echte Turkije is de doodstraf al jaren afgeschaft, laat staan dat er mensen onthoofd worden, laat staan voor overspel. Hoe diep zitten de hoofden van zulke scenarioschrijvers in hun eigen hol, vraag je je af. Niet alleen aangezien ze blijkbaar zelfs niets weten over bevriende naties, maar toch vooral aangezien in hun eigen land nog steeds zelfs minderjarigen en zwakbegaafden worden geexecuteerd om het gezonde Volksempfinden maar tevreden te stellen.

En dat bedoel ik nou met hypocrisie: dat de ene zielige film wel mag en de andere niet. Dat we grote woede trotseren om een stel slechte cartoons omwille van de persvrijheid, maar dat Turkse Rambo wel écht de haat voedt. Ik krijg bijna de neiging die zielige film te gaan bekijken. Kejje nagaan.

Vrijheid of Puberteit?

Zoals sommigen van u zullen weten heb ik een haat-liefde-verhouding met de Volkskrant. Vandaag was het weer de beurt aan die eerste. Ik las een wel erg paternalistische column van Martin Sommer en besloot hem te antwoorden op zijn mailadres. Wellicht leuk om mee te lezen.

Geachte heer Sommer,

Ik zou wel eens willen weten in welk stelsel u precies telt, als u zegt dat maar een ‘anderhalve paardenkop’ zich ‘kritisch uitlaat over de islam’. Leest u uw eigen krant wel eens? Of de Trouw? Ikzelf, een linkse Nederlander van Turkse afkomst, en een functionele atheïst, wordt inmiddels doodziek van die stortvloed aan ongenuanceerde islamhate die vrijwel elke dag door alle media over mij wordt uitgekotst. En dat terwijl ik uit een Alevitisch, en dus zeer progressief-heterodox nest kom. Ik word dus niet gekwetst door een plaatje.

De vraag is namelijk niet of er genoeg kritiek op de islam wordt geuit, maar wanneer die nou eens serieus wordt. Wanneer nu eens aannemelijk kan worden gemaakt dat die kritiek niet gevoed is door pure xenofobie, blanke superioriteitswanen of andere reactionaire ulterior motives. Dat zal in vele gevallen, bijvoorbeeld in het geval van Wilders, erg moeilijk, zo niet onmogelijk blijken. En daarin zult u ook de reden vinden, wanneer u dat opportuun acht, voor het feit dat de islamcritici niet kunnen rekenen op de steun van ‘libertair links’.

Neem de ‘cartoon crisis’ nu eens als casus. Een (inderdaad rechtse) Deense krant plaatst een twaalftal satirische prenten, uit protest tegen het feit dat een boekschrijver geen tekenaar bereid kon vinden een illustratie van de profeet Mohammed te maken. In mijn ogen een geoorloofde, maar twijfelachtige redenering. Vooral aangezien, naar gisteren bekend werd, diezelfde krant spotprenten over de profeet Jezus niet wenste te plaatsen, en wel omdat men geen Christenen wilde kwetsen. Maar laten we verdergaan. Het staat buiten kijf dat het plaatsen van die prenten wél geoorloofd is in het kader van de vrijheid van meningsuiting. Maar welke mening wordt er nu precies geuit? En welke interpretatie geven we daarmee van die vrijheid? Nemen we de bijna puberale Nederlandse en Franse uitleg: iedereen mag alles zeggen, omdat iedereen gewoon alles mag zeggen? Of betekent de vrijheid van meningsuiting dat je de vrijheid hebt om je mening te uiten? Wat is een mening? ‘Alle moslims zijn geitenneukers?’, is in mijn ogen geen mening. ‘Allah bestaat niet’, wel.

We zijn de afgelopen weken weer doodgegooid met het inmiddels sleetse (en volgens sommigen apocriefe) citaat van Voltaire: we weten nu dat Europa haar leven zou geven voor het recht om zelfs abjecte meningen te uiten. Jammer dat het niet waar is. Want Europa staat niet pal voor het recht om meningen te geven, Europa staat pal voor het recht om meningen te geven die congruent zijn aan de eigen mening. Cor Speksneijder haalde in de Volkskrant van eergisteren uit naar Abou Jajah. Diens lust naar antisemitische tekeningen kon bevredigd worden in het Midden Oosten. Niet alleen een verdekt ‘rot op, als het je hier niet bevalt’, maar ook een valse voorstelling van zaken. Het schijnt dat er in Arabische kranten inderdaad anti-joodse prenten verschijnen die zijn gebaseerd zijn op racistische stereotypen. Maar verschijnen die hier ten lande dan niet? Wie kent niet de tekeningen van Frits Behrendt in de Telegraaf, waarin Israël altijd figureert als een moedige, ijverige, nette jongen, slechts gewapend met een schep, terwijl de Arabier (de Palestijn) wordt afgebeeld als een ongeschoren, vadsig, laakbaar type, compleet met haakneus, dikke lippen en kalashnikov? En hoe schildert Collignon de Turk af, als die weer eens duidelijk moet worden gemaakt dat hij niet welkom is: als een ongeschoren, onbeschaafde, plompe boer. Niemand protesteert, en dat hoeft ook niet, maar hang dan niet de heilige boon uit.

Het zijn de onvervalste hypocrisie en de selectieve verontwaardiging die Europa kwetsbaar maken, en door het zelfbenoemde patroonschap, ook de grondrechten die het continent zegt te willen beschermen. En ons land lijdt nog in sterkere mate aan deze ziektes. Het is het enorme bord voor de kop van types als Hans Wansink, of Sander van Walsum. Van Walsum durft vandaag in de krant te beweren dat de Palestijnse gijzeling van Israëlische sporters in 1972 het ‘eerste bedrijf van de strijd tussen de beschavingen’ zou zijn geweest. In welke wereld leef je dan? Hoe enorm is je preoccupatie met je eigen waanideeën? Je kunt niet beweren dat je de vrijheid van meningsuiting verdedigt als je je niet druk maakt om de macht van het grootkapitaal in de nieuwsgaring en –verspreiding. Je kunt niet beweren dat voor jou alle mensen gelijk(waardig) zijn als je de rechten van de één overduidelijk belangrijker vindt dan de andere. En u, meneer Sommer, kunt niet vanuit de ivoren toren van uw column onwrikbare waarheden debiteren, die erop neerkomen dat wij in Nederland het goed gedaan hebben, omdat wij de cartoons hebben durven plaatsen, en dat de Engelsen dat niet durfden, omdat ze bang zijn. Dat is geen argumentatie, dat is (in mijn ogen) puberaal gedram.

Met vriendelijke groet,

Aslan Aslanoglu.

Copyrights (C) cartoon F.A. Behrendt en De Telegraaf 2002

I (hartje) Freedom!

Elke denkrichting ontwikkelt zijn eigen taal, waarin algemeen gebruikte woorden een specifieke (en andere) betekenis hebben. Eén en ander hangt af van de eigenschappen van sleutelfiguren binnen zo'n denkrichting. Zo spreekt de Amerikaanse president George W. Bush graag over 'freedom' en deelt hij de wereld graag in in groepen die 'love freedom' en groepen die 'don't love freedom'. Naast de vaststelling dat het infantiele taalgebruik een vingerwijzing zou kunnen zijn voor dwaallichten, zoals onze eigen Leon de Winter, die bij hoog en bij laag beweren dat Dubya niet de chimpansee is die 'Linkse Kerk' in hem vermoedt, maar juist een genie, nou daarnaast dus (mijn zinnen zijn te lang, ik weet het en met zo'n bijzin tussen haakjes worden ze niet korter) moet je ook weten dat 'freedom' niet vrijheid betekent, maar een codewoord is. Wat het dan wel betekent? Geen idee, check zelf maar.

Zo heb ik al eens mijn vraagtekens gezet bij de stelling dat grondrechten, en met name de vrijheid van meningsuiting, absoluut zou zijn. Dat is namelijk omiskenbaar onwaar: sommige uitspraken zijn strafbaar. En het is zonder problemen aannemelijk te maken dat de meeste mensen die begrenzingen, bijvoorbeeld bedreiging of belediging, ondersteunen. Maar wat is nou die 'freedom' waar Georgieporgie het over heeft?

Onze evangelische broeder cq president tekent graag het vergezicht waarin de wereldbevolking zelf haar lot bepaalt middels de verbreiding van de parlementaire democratie. Dat is een mooi vergezicht, waar ook een lid van de Linkse Kerk, zoals ikzelf, zich achter kan scharen. Voor! Maar ben ik nou een cynicus als ik George niet helemaal op zijn woord geloof?

Het Midden-Oosten, het prioriteitsgebied van de neo-conservatieve zendingsdrang, heeft haar achterlijkheid voor een groot deel zelf in de hand gewerkt. Tijdens de overheersing door de Turken, het Ottomaanse Rijk, is na een aanvankelijke bloeiperiode de stagnatie en de achteruitgang begonnen. De Turkse sultans raakten steeds verder verstrikt in de netten van orthodox-soennitische geestelijken, die bijvoorbeeld de beoefening van wetenschap als zondig beschouwden. Wetenschap mocht in het Ottomaanse Rijk alleen worden uitgevoerd door buitenlanders en tot moslim bekeerde christenen. Zo werd de boekdrukkunst in het Turkse Rijk ingevoerd ('uitgevonden') door Ibrahim Müteferikka, een tot de islam bekeerde Hongaar. De Turkse en Arabische volkeren (millets) mochten zich niet bezighouden met dergelijk werk, net zoals de handel in edelmetalen een voorrecht was van de Christelijke inwoners van het rijk, met name de Armeniërs. Binnen enkele honderden jaren verwerd het imposante rijk tot 'de zieke man'.

De definitieve val van het rijk kwam met de Eerste Wereldoorlog. De geallieerden, en met name de Engelsen, wisten de Arabieren te verleiden om in opstand te komen tegen de Turken. In ruil voor hun alliantie werd hen zelfbeschikking beloofd. Noem het naïviteit, of domheid, noem het wat je wil, maar de Arabieren wisten kennelijk nog (steeds) niet dat de Europese kolonisator niet op zijn woord geloofd kan worden. Tot zover de eigen schuld.

Het Ottomaanse Rijk viel, maar de zelfbeschikking van de Arabieren bleek een wassen neus. Er werden nieuwe staten gevormd, Irak, Saoedie-Arabië etc etc, en zonder uitzondering onder het bewind van een dictator/marionet geplaatst. Interne pogingen tot democratisering te komen werden op ouderwets imperialistische wijze onderdrukt, dictatormarionetten werden hoogstens vervangen door andere dictatormarionetten. Al die tijd fnuikte en frustreerde de Westerse machtspolitiek, maar inmiddels ook de communistische machtspolitiek, beiden geheel gespeend van ethiek, beiden in het geheel niet Verlicht, elke poging om tot democratische wasdom, tot 'freedom' te komen.

Een nieuwe wind, het voorvoegsel 'neo', kan die geschiedenis niet wegvegen. Vooral niet aangezien de recente geschiedenis en de actualiteit ons leert dat de getekende vergezichten slechts façades zijn, dat de hypocrisie en het eigenbelang nog steeds heersen. In de Palestijnse gebieden is er bijvoorbeeld onlangs gestemd. Hamas, een islamistische organisatie die de schade die de orthodoxie heeft aangericht kennelijk vergeten is, won de verkiezingen. Israël en het Westen reageerden geschokt: de Palestijnen hadden gekozen voor de terroristen in plaats van voor degenen die vrede wilden! Bush stelde dat Hamas het geweld eerst moest afzweren en Israël erkennen voordat zijn regering hen als gesprekspartner zou accepteren. De EU eiste hetzelfde. En ze hebben gelijk: Hamas moet ophouden met het plegen van aanslagen op burgers. Maar welk moreel gewicht heeft een oproep tot het afzweren van geweld door een land als de VS als we nog maar een week geleden hoorden dat de CIA een aanslag pleegde op een dorp in Pakistan, omdat er enkele terroristen zouden huizen? Waarom heet de ene aanslag 'terrorisme' en de andere 'operatie'? Waarom zweert Israël niet dat dat land geen aanslagen meer tegen burgers zal uitvoeren? Wanneer gooien we onze imperialistische oogkleppen af en beseffen dat het hypocriet is om onszelf toe te staan wat we bij de ander verwerpelijk noemen?

In zijn analyse van de verkiezingswinst van Hamas zei Bush ook nog dat de uitslag de ogen moest openen van de Palestijnse oude garde. Zelf had hij kennelijk geen aandrang om zijn ogen te openen en te beseffen dat de gewelddadige onderdrukking van de Intifada's en de bezetting an sich Hamas mogelijk hadden gemaakt, dat de terreur van Hamas op zijn beurt de verkiezing van een oorlogsmisdadiger als Sharon mogelijk had gemaakt, en die weer op zijn beurt de recente verkiezingswinst van de islamisten.

Je zou bijna denken dat sommige mensen geen vrede, democratie en orde willen. Ik wel. I love freedom

Schrijvers die er toe doen: Stephen Donaldson

Zoals al gezegd, ben een tijdje weggeweest. Toen ik bij wijze van voorbereiding een boek aan het scoren was in de Scholten&Wristers kreeg ik bijna tranen in mijn ogen bij wat ik aantrof: een boek van één van mijn eeuwig favoriete schrijvers, Stephen Donaldson, en wel een nieuwe kroniek van Thomas Covenant! Zegt je vast nix, maar ik heb de eerste twee kronieken, een dubbele trilogie, opgevreten en minstens vijfmaal herlezen. De hoofdpersoon, Covenant, stierf in de laatste, dus een nieuwe kroniek was een verrassing. Je zult begrijpen dat ook dat eerste deel van de nieuwe kroniek inmiddels opgevreten is en een schrijnende honger heeft achtergelaten voor deel twee. Die staat gepland voor eind 2007, dus dat wordt een lange zit. Als heel klein troostprijsje een interview uit 1999 van uw blogger met de schrijver (uit de Diemensies).

Cyber-Interview met Stephen R. Donaldson, auteur

Geloof mij, broeders en zusters, ik ken het Internet, ik heb zelf ooit gewerkt als ‘Internet Application Engineer’ en het Internet is bijna nergens goed voor. Bijna: zo lukte het mij wel om het e-mail adres van één van mijn favoriete auteurs, Stephen Donaldson, uit te vinden. Ik mailde de beste man en hij bleek zo sportief om een paar vragen van een fan en diemensies-correspondent te beantwoorden. De vragen zijn redelijk onbegrijpelijk als je niet eerst wat info hebt over ‘s mans boeken. Laat ik nou toevallig bereid zijn u wat info te geven:

Donaldson werd wereldberoemd met zijn ‘Kronieken van Thomas Covenant, de Ongelovige’, een Tolkien-achtig verhaal over een aan lepra lijdende schrijver, die door een soort magie in een andere wereld terechtkomt (hij wordt gestuurd door een zwerver die later als een soort god optreedt), waar hij niet wordt uitgekotst, maar erkend als de langverwachte Redder. Covenant weigert echter te geloven dat hij in een andere wereld zit en blijft beweren dat hij droomt. Intussen blijft het Kwaad, Heer Veil (Lord Foul), terrein winnen, omdat Covenant weigert gebruik te maken van zijn krachten, je kent dat soort toestanden wel. Uiteindelijk gelooft Covenant in het Land en weet het, in zes boeken (!), te redden. Zeer populair, en niet voor nix.

Zijn tweede belangrijke werk was Mordant’s Need, een verhaal over een vrouw die zo weinig eigendunk bezit dat ze aan haar bestaan twijfelt. Om zichzelf te overtuigen heeft ze haar hele huis met spiegels volgezet en natuurlijk komt ook zij in een droomwereld terecht, waar zij een sleutelrol speelt in een sterk geënsceneerd paleisdrama, waarin niets is wat het lijkt.

Zijn laatste grote succes was een echt hard-science-fiction cyclus, genaamd de Gap-serie, waarin een politiek gevecht tussen een principiële legerleider, Warden Dios, en zijn baas, Holt Fasner, de officieuze leider van de mensheid, gespeeld op macro- en microscopisch niveau. Politieke intriges en de invloed daarvan op individuen meeslepend verteld in vijf boeken. Hiermee werd Donaldson één van de best verkopende schrijvers ter wereld, we hebben het hier niet over zo maar een pipo. Donaldson wordt beschouwd als een schrijver die SF en Fantasy op literair niveau schrijft, heeft verscheidene internationale prijzen (Hugo, Nebula etc.) gewonnen en woont in Albuquerque, Verenigde Staten.

Het interview, in het Engels:

The only bio I could find on the Internet was quite old, could you tell our readers in short about yourself.

I've always said there isn't much to tell--mostly because I don't think my biography sheds much light on my work. I was born in 1947. From 1951 to 1963 I lived in India (my father was a medical missionary for the Presbyterian Church). I graduated from college with a degree in English literature in 1968, served two years as a conscientious objector during the Vietnam War, and received an M.A. in English literature from Kent State University in 1971. (By the way, I was at Kent during the infamous shootings in 1970.) In 1972 I dropped out of my Ph.D. program to write full-time, and I've been doing it ever since--first in New Jersey until 1977, since then in New Mexico. During that time, I've published 18 books--six Covenant "Chronicles," three pseudonymous crime novels, two short story collections, a two-volume fantasy, "Mordant's Need," and the five-volume sf saga which I call "the GAP sequence." I was awarded an honorary Doctor of Literature degree by the College of Wooster (my alma mater) in 1993. And in 1994 I earned a black belt in Shotokan karate from Sensei Mike Heister at Anshin Personal Defense. In addition, I've had several disastrous marriages which somehow produced two wonderful children.

Are you asleep yet?

I have read all of your books (except the newest, because it isn't out here yet) and I found that there are certain themes that return in every story:In the Covenant-chronicles the God/Vagabond is a being with almost unlimited power, but still he/it is left powerless and has to trust on Covenant to help him, Covenant himself has the power of his ring and still he cannot freely use it, thus alienating from the people that trust him, the King in Mordant's Need must play the fool in order to save his kingdom, however much he frustrates the ones that love and trust him and finally in the Gap-series Warden Dios has to play the Dragon's humble servant and seems effectively powerless, to achieve his goals, he too frustrating the ones that trust him. Summarizing we could say that you depict a very powerful person that is left powerless by circumstances and seems to let down his followers. What can you tell us about this, is this a metaphore for God (Dios)?

Certainly you could call it a metaphor for God. You could also call it a metaphor for any creative artist: no creative act can ever produce art until the thing created has an internal integrity which enables it to stand separate from its creator; and that requirement binds the creator until he/she appears powerless. (Compare God as a creator--and as a massive disappointment to all His/Her/Its followers.) However, I prefer to think of this power/powerlessness paradox as a study in ethics. Remember, in every case you've mentioned the relative powerlessness is self-imposed. Thomas Covenant, King Joyse, and Warden Dios all consider themselves the servants of something larger than themselves (the Land, Mordant, humankind); and in order to fulfill their chosen functions they must respect the integrity of what they serve. Warden Dios is a good example. He recognizes (as does any true artist, or any true God) that he simply cannot serve humankind by depriving individuals humans of their core humanity (their freedom to choose, to be themselves). He can only use his power by restricting it.

Your choice of (male) heroes is also very extraordinary: Thomas Covenant is a self-pitying rapist, Geraden a clumsy student, and in the Gap-series Succorso seems to be the hero and Thermopyle his adversary, but the tables turn and Thermopyle becomes, though he is a murderer and sadistic rapist, a hero. Nothing, nobody is what it seems. Is that your point?

I have too many "points" to list here. One is simply that my stories happen to the people who most need them. Thomas Covenant, Terisa Morgan, and Angus Thermopyle are all "lost souls," and their only hope of "redemption," of true humanity, lies in the kind of arduous journey my stories provide for them. But another is that only people who have been truly lost are truly qualified to evaluate what personal integrity and responsible ethics are worth. In the same way that only a person who BECOMES educated can appreciate the value of education (see Milton's "On Education"), only a person who GAINS integrity can appreciate the value of honesty.

Your female heroes are stronger and more integer. That's not coincidental is it?

My female protagonists may not be as different as you think. Consider Linden Avery, Terisa Morgan, and Morn Hyland. However, it's true that my "secondary" female characters tend to have more integrity (and to see life in simpler terms) than my male characters. For example: the GAP books offer men like Vector Shaheed, Sixten Vertigus, and Dolph Ubikwe; but they offer more women like Lane Harbinger, Koina Hannish, Min Donner, Liete Corregio, Sorus Chatelaine, Mikka Vasaczk, and (in her own way) Norna Fasner. My troubled, ambiguous characters, such as Godsen Frik, Hashi Lebwohl, Sib Mackern, Davies Hyland, and Ciro Vasaczk, are most commonly male. Why? Your guess is as good as mine. No doubt the explanation resides in those parts of my biography I don't choose to reveal.

The Gap-series is in my humble opinion brilliant. I love the plot, I love your style and I love the way you keep changing viewpoints and still don't loose the main objective and the smoothness of chronology. The Gap seems almost orchestrated, composed. How do you write an immense story like that, do you plan the main scenario from the start or does it 'write itself'?

I'm a planner. In particular, I can't even start to write a story until I can see its end clear before me. For example, I couldn't begin "Lord Foul's Bane" until I knew the climax of "The Power that Preserves." The climax is my whole reason for telling the story. However, as I've become more experienced, I trust myself more; and so I now do much less mid-range planning than I once did. In "The First Chronicles" I worked out the entire three-volume story before I began writing the first book. But in the GAP sequence I only worked out the general shape of events (what I call the "architecture"): how many "movements" (books)? what do I need to accomplish in each? where do I want reach to end?--that sort of thing. Nothing "writes itself." But some of my characters do seem to arrive with a life of their own, and to tell me what their role must be. One reason I no longer plan everything in advance is to leave room for such characters to help me out, in a manner of speaking.

As stated earlier I loved the Gap-series. Well, except for the end that is. In the end of 'This day all gods die' there seems to be a uncharacteristic almost-hollywood-style showdown. Or am I missing the point?

I'm sorry you had that reaction. Of course, my work has always been full of blazing battles and cinematic special effects. But I certainly wasn't TRYING to produce an "almost-hollywood-style showdown." I was aiming for the kind of inevitability that comes when each character's necessary crisis helps catalyze the crises (and resolutions) of all the others.

What writers, books are your own favourites, who influenced your work, your style? Is there underlying story-telling culture that molded you?

The only "story-telling culture" that had any early effect on me was the homilectic mythology of the missionaries. Much of my taste in literature was formed in college and graduate school, where the culture focused on analysis rather than narrative. However, the greatest benefit I derived from that culture was not the analysis per se, but rather the appreciation for excellence. So my literary "idols" were writers like J. R. R. Tolkien (his work opened the door for mine), Joseph Conrad (he demonstrated that "blazing battles and cinematic special effects" can be used for the most serious literary purposes), Henry James (I admire enormously his mastery of story design, of narrative "architecture"), and Fyodor Dostoevsky (he taught me the importance of respecting the integrity of my creations). Also the poets William Butler Yeats and Gerard Manley Hopkins.

Science Fiction and Fantasy as a genre is by some still not acknowledged as literature, though I think that for example Isaac Asimov, Julian May and yourself are brilliant writers. Then again SF&F sells very good and some great writers like Dan Simmons or Orson Scott Card, every now and then publish a book that is not up to their standards to be honest. Another example of commercial thinking: Simmons started the Hyperion-series founded on the three poems of Keats Hyperion, Fall of Hyperion and Endymion. I cannot tell you how very dissapointed I was when i discovered that Endymion was not the concluding part of the series. Dan Simmons had decided to exploit the succes of the series at the cost of it's integrity. Your work however is always up to (high) standard, but aren't you afraid you will never be acknowledged as a great writer? Do you plan writing a non-SF&F book ever?

First, am I "afraid" I'll never be acknowledged as a "great writer"? Define "great." In my opinion, time is the only true test. And the only true thing I can say about that test is that I won't live long enough to find out whether it honors me or finds me wanting. Which is a great blessing: since I'll never know the answer anyway, I don't need to be afraid of it. Of course, I yearn to produce work which deserves to be considered literature. Day in and day out, I strive to do the best work I can. And I think I've maintained a "(high) standard" because, as I like to say, I only write for love. I've never written for money (or fame, or respect, or ego, or fandom), and I never will. (Yes, I do SELL my work for money. But selling doesn't have anything to do with writing.) I write always because at a particular time in my life a particular story becomes so compelling to me that I wouldn't feel alive if I didn't tell it. As for the issue of writing non-sf/f: I've already published three crime novels (all long out of print), and I'm writing a fourth. Ever since the original "Covenant" books, I've found that I need to write a crime novel before I can go on to another large project. God knows why. Incidentally, under pressure from my publisher my three previous crime novels were published pseudonymously, by the neglected and (I think) under-rated "Reed Stephens." With the book I'm writing now I hope to bring ol' Reed out of the closet.

And last, but not least: could you tell us as a little about your latest book 'Reave the Just' which will be in our bookstores too, shortly.

Of the eight tales in "Reave the Just," five have seen print earlier. Of those, two violate my personal commitment to write only for love. In fact, you could say that those two stories taught me to never make that mistake again. All I can say in my own defense now is that both were written in the first half of the 80's--and I was much younger then. The three new works in the collection are all novellas, all fantasy; and I'm especially proud of them because I think they all demonstrate that I'm still capable of growth.

Tot zover het interview (duh!), waarbij de opmerking dat vooral de laatste antwoorden inmiddels gedateerd zijn. Lekker belangrijk. Tchüss!