Als ik af en toe naar beneden scroll en mijn blog lees, dan krijg ik bijna een verkeerde indruk van me zelf. Kejje nagaan. Wie de zure commentaren achter elkaar leest, krijgt de indruk dat de schrijver een verbitterde, door woede verwrongen man is. En dat klopt misschien ook wel een beetje. Maar heus niet altijd! Ik ben niet continu boos en bitter, en ik ben het zeker niet altijd al geweest. We leven helaas in rare tijden en dat trek ik mij misschien wat erg persoonlijk aan.
Maar eigenlijk ben ik een joker eerste klas. Een geinponem, een grapjurk. En ik ben nog makkelijker aan het lachen te maken dan menige kleuter, dus ik vind mateloos veel dingen heel erg grappig. Als er in 'There's something about Mary' na het sperma-incident nog andere grappen zijn gemaakt dan heb ik daar helaas geen weet van, aangezien ik (zonder gein) uit mijn bioscoopstoel ben gevallen van het lachen. Toen ik 'Dumb and dumber' zag (n.b. op een veerboot) lachten er maar drie mensen: een makker, ikzelf en een enorme
brother naast mij die om mijn lachen lachte. Ook hier zat ik niet vast in mijn stoel. Andere reisverhalen: mensen kijken erg raar naar mij als ik Herman Brusselmans lees in de trein. Het zullen de tranen zijn die over mijn wangen biggelen. Niet grappig: filmpjes waarbij mensen hun hoofd stoten of erger. Daar kan mijn tere zieltje niet tegen.
Naast de wat platte humor van het Jim Carrey-niveau, kun je mij ook opvegen bij uitingen van het subtieler soort. Mijn vaste bedgenote vindt het maar matig amusant dat Blackadder in de nachtelijke uren wordt herhaald. Mijn schuddebuiken schijnt haar nachtrust niet echt te bevorderen.
"Today I will teach you to treat your aeroplane like a lady!"
"Do you mean, treat her gently, sir?"
"No, Baldrick, get in her six times a day and take her to heaven and back!"
Subtiel, he? Daarnaast kan ik persoonlijk erg onbedaarlijk (niet luid!) lachen om dingen die anderen niet grappig vinden. Legendarisch vind ik bijvoorbeeld een scène in de serie Kojak, waar Kojak tijdens een analyse van een moordzaak opstaat en naar een dossierkast toeloopt. Wanneer hij de onderste lade opent en wij niet nozele toeschouwers verwachten dat hij een kennelijk relevant dossier zal pakken, blijkt er in de lade een pizza te liggen die wordt warmgehouden door een in de lade gefrommelde bureaulamp. Kojak pakt een
slice en gaat met uitgestreken en immer chagrijnige kop weer zitten. Ook sterk: Kojak is zoals u ziet en al wist getooid met een coupe Pim en draagt natuurlijk vrijwel altijd een hoed. Maar op de dag dat heel New York onder een pak sneeuw ligt en het vele graden vriest, dan draagt meneer natuurlijk wel een dikke bontjas, maar geen hoed. Ik vind dat grappig, ja!
Maar één van de allerbeste grappen ooit, staat mij niet meer zo gedetailleerd bij. Alles wat ik me herinner is dat er iemand is opgepakt door de politie, zo blijkt uit een nieuwsbericht op televisie. Op de vraag welke bewijzen er zijn tegen deze persoon antwoorden de
cops: "Evidence, schmevidence!" Ik moet in een coma geraakt zijn daarna, want ik heb werkelijk geen idee meer waar deze volstrekt briljante grap in speelde. Wie meer weet, weet ook wat te doen. Help uw Blogger!
