De schaamte voorbij

De laatste jaren is het bon ton om alles wat er negatief is aan de samenleving toe te schrijven aan de jaren '60. Vergeten wordt dan al snel dat er nog een kind in het badwater zat. Maar op één punt hebben de neocons wat mij betreft gelijk: het schaamtegevoel is door de '68-generatie ten onrechte door de goot gespoeld. 'De schaamte voorbij' was juist goed. Je hoefde je toch niet te schamen voor bijvoorbeeld je blote toges, of voor je rare voorkeuren?

Het Nederlands elftal liet zien waar dat toe leidt. Klinkt niet erg modern, maar het is toch echt waar: we hebben ook nog zoiets als fatsoen nodig, zodat je beseft dat het doel niet alle middelen heiligt. Het is toch echt goed als iemand zichzelf terugziet en zich te pletter schaamt als je je misdragen hebt.

Op zondag leek het er nog niet op. De doorgaans goede commentator Frank Snoeks liet zich ook volledig meeslepen door zijn chauvinisme en sprak geen onvertogen woord over het wangedrag van de Nederlandse voetballers. Gelukkig hoor ik steeds meer mensen zeggen wat ik zaterdag dacht. Niet de kwistig met geel en rood zwaaiende scheidsrechter Ivanov, niet de vervelende Portugese voetballers, maar het Nederlands elftal, inclusief de blinde technische staf, lieten de achtste finale Nederland-Portugal volledig uit de hand lopen.

Mark van Bommel, voor wie ik altijd behoorlijk veel sympathie had, toonde zich een walgelijke naaimachine, Khalid Boulahrouz had onmiddellijk met rood eraf gestuurd moeten worden na de belachelijke charge op Christiano Ronaldo, en ook zijn tweede gele was volledig terecht, zoals duidelijk te zien was in de door Snoeks en Van Basten genegeerde herhalingen. En dan heb ik het nog niet over de opgewonden sleutelhanger Sneijder, die onsportieve laaf Heitinga, de inmiddels allergrootste duikelaar ter wereld Robben en de weinig fijnbesnaarde Van Persie. Maar dat nou zelfs mijn favoriet, de fatsoenlijkste gosert van de Nederlandse voetbalwereld, Dirkie Kuyt, zich zelfs liet gaan en met gestrekt been inging op keeper Ricardo, dat was echt de druppel.

In afwachting van een reprimande van Balkenende, hoop ik dat onze Apache het nou eindelijk echt op de heupen krijgt en los Argentinos Duistland verslaan en wereldkampioen worden (dit moest ik van Blunt zeggen). Als het maar niet die vreselijke Brazilianen worden. Joga Bonito, my ass!

Copyright (c) foto Algemeen Dagblad

Apache!

Les Elephantes kunnen na vandaag weer naar huis. Ze hebben zich kranig geweerd, maar moeten nog wat lesjes in effectiviteit en concentratie leren. Maar had ik jullie al verteld dat ik al sinds 1986 voetbalargentijn ben?

Om inmiddels bekende reden begon ik het WK 1986 zonder favoriet. Dat veranderde al snel. In het team van de bianco celesti speelde ene Diego Armando Maradona de sterren van de hemel. Ik ken Pelé alleen van wat stoffige beelden en van Cruijff kan ik me ook niet veel herinneren, dus misschien ben ik niet geheel objectief, maar voor mij is Maradona de beste voetballer ooit. Fantastische baltechniek, ongelovelijke traptechniek, briljant inzicht, kracht (bekijk die bovenbenen in 1986 eens) en fabelachtige snelheid.

Vandaag speelt Nederland tegen mijn Argentinië. Velen zagen in Juan Roman Riquelme de opvolger van Diego, velen zien hem in Lionel Messi. Maar mijn favoriet is Carlos Tévez. Riquelme ontbeert snelheid en heeft iets teveel flegma, Messi is nog maar zeventien, maar ik zie in hem eerder een aanvaller dan een middenvelder. Tévez daarentegen heeft eigenlijk alles (behalve lengte).

Carlos 'Apache' Tévez werd geboren aan de voet van het Andes-gebergte in 1984. Hij maakte Boca Juniors in 2003 kampioen van Argentinië, van Zuid-Amerika en van de wereld. In 2004 bezorgde hij het Argentijnse Olympische Voetbalteam de gouden medaille, door in zes wedstrijden acht keer te scoren. In diezelfde zomer voetbalde hij (inmiddels doodmoe) ook nog mee in de Copa America, waar Argentina slechts tweede werd.

Maar Apache was inmiddels wereldberoemd en alle grote clubs zaten achter hem aan. Helaas kocht een investeringsmaatschappij onze Carlos en stalde hem nota bene in Brazilië, bij Corinthians. De Braziliaanse fans zagen het aanvankelijk niet zo in hem (een Argentijn!) zitten, maar een kampioenschapje of twee later (en tweemaal uitverkozen tot Beste Speler in Brazilië!) ligt dat inmiddels erg anders. En inmiddels is Tévez al viermaal tot Beste Speler van Zuid-Amerika uitgeroepen, dus I rest my case.

En nu zou Apache Argentinië wel eens wereldkampioen kunnen maken. Maar eerst moet bondscoach Pekerman ervan overtuigd raken dat niet Conejito Saviola, maar Tévez in de basis moet starten. Vanavond krijgt hij zijn kans om Pekerman te overtuigen. Arme Van der Sar.

Foto copyright (c) www.carlostevez.org

Oranjekoorts

In de heenwedstrijd had Vercauteren Kieft al in de 4de minuut een rode kaart aangesmeerd. Toch wonnen de Belgen (want daar hebben we het over) maar met 1-0. Thuis zouden we het wel goed maken, want de inzet was deelname aan het WK 1986. Vlak voor tijd (in mijn herinnering) stond het nog 2-0 totdat de Belgische verdediger Georges Grün het tegendoelpunt inkopte en we eruit lagen. Het was 20 november 1985 en uw Blogger huilde in zijn bedje, ik herinner het me nog goed, omdat we niet naar het WK gingen.

Nu weet ik niet meer wie wij of zij zijn, en vanuit welke optiek, en bij welke groep ik nou ook alweer hoor. Ingewikkeld verhaal. In ieder geval: Oranje doet mij niet zoveel meer. Tegen Servië moest er wel even gewonnen worden, want types met of Jezus- of spinnenweb-tattoos vind ik weinig sympathiek. Maar als onze jongens (deed Yildirim maar mee, was hij maar goed genoeg) vrijdag verliezen van Côte d'Ivoire, dan zal ik geen traan laten. Want 'No Vietnamese ever called me nigger.'

Trouwens: Les Elephantes spelen ook in het Oranje. Een andere trouwens: de Shabba Peer Group speelt haar eigen WK met www.wkcoach.nl Daarin versla ik Jimmy S. met groots gemak.