Iuvenalis

Amerikanen hebben van nature een zeer wantrouwende houding ten opzichte van de overheid. Wie wil kan binnen het uur honderden sites vinden waarin allerhande complottheorieën worden gedebiteerd. De meeste zijn overduidelijk ontsproten aan de breinen van niet helemaal evenwichtige types, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Maar een handvol is minder fantasierijk en lijkt in ieder geval niet volstrekt inplausibel, en dat is understatement nummer twee.

Zo zijn er inmiddels tientallen documentaires in omloop van de beweging die zich de '9-11 Truth Movement' noemt. Van de kopstukken is vooral David Ray Griffin iemand die zijn taak, de onderste steen boven halen in de 9-11 gebeurtenissen, serieus neemt. Een ander voorbeeld van een beweging die niet helemaal uit nutcases bestaat, is Votefraud.org. Deze mensen onderzoeken op een min of meer serieuze manier de onregelmatigheden bij de Amerikaans presidentsverkiezingen van 2000 en 2004.

Hoe belangrijk dit soort bewegingen zijn, bleek deze week maar weer eens uit een onderzoek van de Electronic Frontier Foundation (EFF). Deze bewakers van de bewakers hebben namelijk uitgevonden dat een hele reeks printers een unieke 'vingerafdruk' achterlaten op elk printje dat je maakt. De met het blote oog onzichtbare fingerprint blijkt vaak zichtbaar met blauw licht. Als je je printer ook nog met je PIN-pas hebt betaald, dan zou ik maar uitkijken wat je allemaal print.

Misschien moeten we hier ook maar eens een reeks van maken: Paranoia!. Stuur je eigen bevindingen op dit vlak op. Tot sinas.

Selectiebeleid

Onze minister van Vreemdelingenzaken en Integratie, Rita Verdonk, is iemand die sterke reacties oproept. De ene helft van Nederland staat zeer positief tegenover haar en haar beleid, de andere helft zeer negatief. Wat wel opvalt is dat haar voorstanders (en dat zeg ik niet omdat ik één van de tegenstanders ben) weinig inhoudelijke argumenten hebben en vooral wijzen op de standvastigheid van mevrouw Verdonk. IJzeren Rita zelf vindt ook dat 'duidelijkheid' belangrijk is. Absurde argumentatie in mijn ogen. Je kunt wel duidelijk zijn, maar als iets nou duidelijk maar verkeerd is, is dat dan beter dan onduidelijk maar goed?

Want als we nou eens zonder de veel te hoog oplopende emoties naar het beleid en de verdiensten van de minister kijken, en deze op hun merites beoordelen, wat zien we dan? Verdonk heeft een harde stellingname, sorry een duidelijke stellingname aangenomen ten aanzien van de uitgeprocedeerde asielzoekers. Er was sprake van een exact aantal mensen die nog onder een oude regeling vielen en waarvoor een oplossing moest worden bedacht. Veel van deze mensen woonden al langer dan vijf jaar in Nederland, sommigen zijn hier geboren en getogen. Dat hun procedure zo lang duurde was niet hun schuld, maar van slechte wetgeving die dan ook al door Paars was gerepareerd. Genoeg reden om de zaak op te lossen door deze hele groep pardon te verlenen en met een schone lei te beginnen, zou je zeggen. Argumenten van absorptievermogen en dergelijke deden geen opgeld, want deze mensen woonden al in Nederland.

Maar Verdonk koos voor symboolpolitiek: de Nederlandse burger moest begrijpen dat de regering net zo negatief tegenover immigratie en immigranten stond als hijzelf. Alle 26.000 zouden, tenzij er humanitaire redenen waren die het verhinderden, uitgezet worden. Protest volgde, maar de meerderheid van de bevolking kon het symbool wel waarderen.

We zijn nu drie jaar verder en nog niet de helft is opnieuw beoordeeld. Van deze mensen is verder 40% alsnog een verblijfsvergunning verleend. Naar verluidt maakt de minister ruimhartig gebruik van haar discretionaire bevoegdheid om mensen buiten de wet om toch toe te laten. Het vermoeden van symboolpolitiek wordt hierdoor eigenlijk alleen maar bevestigd.

Ook andere speerpunten van het beleid van de ijzeren minister zijn welbeschouwd grote mislukkingen. Haar voorstellen om alle allochtonen, zonder aanzien van nationaliteit, verplicht en op eigen kosten een inburgeringsexamen te laten doen zijn falikant mislukt. Zelfs volstrekte leken op het gebied van recht, zoals ikzelf, stelden onmiddellijk dat de voorstellen volstrekt onhoudbaar en ongrondwettelijk waren. Maar mevrouw Verdonk bleef standvastig. Het ging er niet om of het mocht of niet, het moest!

Nou, het mocht niet. De Grondwet is niet opgesteld om te worden omzeild door één of andere ministertje die vindt dat er sprake is van urgentie. Daar is het een godverdomde Grondwet voor. De voorstellen verdwenen in de papierversnipperaar, kostbare tijd werd verloren. Maar er kwamen nieuwe, net zo onhoudbare voorstellen voor terug. We gingen op een gegeven moment zelfs autochtone Nederlanders inburgeren!

De papierversnipperaar draait al drie jaar overuren en we zijn nog geen stap verder. Sterker nog: de integratie holt achteruit. De werkeloosheid onder allochtonen is in de afgelopen drie jaar verdubbeld! Dat zijn nou objectieve maatstaven, daar kun je de effectiviteit van je beleid aan aflezen. Je kunt een eigenschap 'vastberadenheid' of 'standvastigheid' noemen als je welwillend bent. Maar misschien moeten we niet spreken van welwillendheid, maar van hypocrisie of bewuste blindheid. Want is er wel sprake van vastberadenheid als iemand keer op keer probeert een muur te breken met zijn (of haar) hoofd? Hoe noemen we iemand die de adviezen van anderen negeert, die geen lessen trekt uit fouten?

De minister heeft nu in al haar wijsheid besloten de adviezen van Marco van Basten en Johan Cruijff, de beste Nederlandse voetballers ooit, te negeren inzake het verzoek Salomon Kalou het Nederlanderschap versneld te verlenen. Haar enige argument was dat dat Nederlanderschap de hoofdprijs was, en dat Kalou daarom nog een paar jaar moest wachten.

Afgelopen zaterdag verloor het Duitse voetbalelftal van Turkije met 2-1. De goals werden gescoord door Halil Altintop en Nuri Sahin, twee jongens die geboren en getogen zijn in Duitsland. Van de zestien Turkse voetballers waren er in totaal vijf in Duitsland geboren. Toch kwamen ze uit voor Turkije. Dat is wat mij betreft een treurige constatering. De Duitsers hebben klaarblijkelijk een fout gemaakt. Probeer maar eens loyaliteit te kweken, terwijl je tegelijkertijd de incompatibiliteit (bedoeld wordt: inferioriteit) van het land van oorsprong verkondigt.

Maar ik ben bang dat minister Verdonk ook van deze fout weer niets zal leren. En dat is een nog treurigere constatering.


Copyright (c) foto bij Salomon Kalou en Sportcafe.nl

Diplomatiek

Er zijn mensen die in mij een politiek talent zien. Ja, ik was ook verbaasd. Valse bescheidenheid is een nare eigenschap, dus: ik kan volgens mij wel een aardig potje logisch argumenteren en ik ben best overtuigend soms. Maar dat is het dan ook echt, zo merk ik altijd weer. Andere belangrijke vaardigheden ontbreken.

Gisteren was er weer een EU-circus en dat zijn altijd leuke gelegenheden om je opvliegendheid te testen. Want het feit dat er nog geen jaar geleden (op 18 december) een afspraak gemaakt was, betekent nog niet dat die afspraak nog steeds staat. Je weet het, ik ben een Turkse Nederlander, maar om de één of andere reden is mijn Turkse gradiënt de laatste jaren wat sterker geworden. Niet dat ik op chauvinistische neigingen kan worden betrapt. De Turkse staat is nu en in de geschiedenis niet zelden een vijand voor zijn eigen burgers geweest, en ik uit kritiek waar die geboden is.

Maar eerlijk is eerlijk: de manier waarop de EU omgaat met Turkije is werkelijk ongehoord. De hypocrisie, de laatdunkendheid, ik word er compleet onpasselijk van. Zo speelt de kwestie Cyprus vandaag de dag vaak een rol. Turkije zou de regering van het zuidelijke (Griekse) gedeelte moeten erkennen, zo roepen de papegaaien. Wat doen we dan? We kijken eens hoe dat ook alweer zat.

Cyprus werd na het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk een Britse kolonie. Bij de onafhankelijkheid van het eiland werden afspraken gemaakt tussen Engeland, Griekenland en Turkije. Deze drie landen garandeerden de veiligheid van de etnische groepen. Strubbelingen volgden. Toen in Griekenland een fascistische junta, het Kolonelsregime, de macht greep, stonden ook op Cyprus figuren op die het eiland etnisch wilden zuiveren en met Griekenland wilden herenigen. Onder leiding van Nikos Sampson begonnen de moordpartijen onder de Turkse bewoners. Turkije waarschuwde de regering van het eiland dat het zou ingrijpen (op grond van het Garantieverdrag) als de veiligheid van de Turkse minderheid niet werd gegarandeerd. Sampson dacht niet dat Turkije een oorlog met Griekenland echt zou aandurven.

Ze deden het toch. In 1974 vielen Turkse troepen Cyprus binnen en veegden het Grieks-Cypriotische leger op zonder problemen. Het noordelijke gedeelte van het eiland en de helft van de hoofdstad werden bezet. Er werd een Turks-Cypriotische staat uitgeroepen, die tot op de dag van vandaag alleen door Turkije wordt erkend.

Nog steeds wacht het probleem op een oplossing. En toen Cyprus zich aanmeldde als kandidaat voor de Europese Unie, was het de vraag hoe de kwestie hierin zou spelen. De EU, Turkije, Griekenland en de beide Cypriotische regeringen spraken af dat het land zich zou herenigen voor de toetreding, en wel onder auspiciën van de Vernigde Naties. Secretaris-Generaal Annan stelde een plan op (het Annan-plan, logisch he?) waarover de bevolking van het eiland dmv een referendum over zou beslissen. Maar wat gebeurde?

Turkije hield zijn woord en drong er bij de onwillige Turks-Cypriotische regering op aan om het Annan-plan te ondersteunen. Ook Griekenland oefende druk uit op de Grieks-Cypriotische regering om voor het plan te stemmen. Maar wat deed die regering? Die riep de bevolking op tegen te stemmen. De EU dreigde en blaasde, maar had very unconveniently vergeten de afspraak als een conditio sine qua non te noteren.

De Turks-Cyprioten stemden voor, de Grieks-Cyprioten tegen, maar werden desondanks toegelaten tot de EU. EU-parlementariër Arie Oostlander (CDA) noemde de Grieks-Cypriotische regering 'bedriegers'. Het Europees Parlement prees de Turken en beloofde Turks Cyprus financiëel te ondersteunen.

Het is drie jaar later en natuurlijk is er nog niets gekomen van de afspraken en toezeggingen van de EU. Verbaast u dat? Maar daar blijft het niet bij. Onbeschaamd als vooral de Europese christen-democraten zijn (aangezien die eigenlijk Turkije niet willen toelaten, maar beseffen dat ze daar geen niet-emotionele redenen voor hebben) werpen zij nu Turkije voor de voeten dat eerst het EU-lid Cyprus erkend moet worden. Zeg nou zelf, nu je de voorgeschiedenis weet, wat zou jij doen? Turkije stelt in ieder geval dat het probleem eerst door de VN moet worden opgelost.

En gisteren moesten de afspraken met Turkije nagekomen worden. De Europese Commissie, het Europees Parlement, de speciale zaakgelastigden hadden allen geconstateerd dat Turkije aan de voorwaarden had voldaan. En toch durfden de Oostenrijkers te dreigen met een veto. We wisten allemaal dat die dat dreigement zouden intrekken als toegezegd zou worden dat ook Kroatië mocht beginnen aan de onderhandelingen. Maar toch.

Om het één en ander te becommentariëren liet men op Radio 1 de heer Camiel Eurlings, speciale Turkije-zaakgelastigde, EU-parlementariër van het CDA, aan het woord. Eurlings sprak van de kloof tussen burger en Europa (da's een neef van die andere Kloof) en vond dat Turkije een dwarsligger was. Turkije moest Cyprus erkennen, de Armeense genocide (daarover binnenkort meer) en alles wat Eurlings nog meer kon verzinnen. Want anders moest de stekker er maar uit. Ik walgde, kotste, brieste.
Stel je voor dat ik, uit hoofde van één of andere politieke functie, in debat zou moeten gaan met zo'n bij elke ademtocht leugens verspreidende, walgelijk hypocriete braakmaker. Zie je het voor je?

Dan weet je ook waarom ik geen politiek talent ben.



Copyrights foto (c) Europees Parlement en Camiel Eurlings.