Diplomatiek

Er zijn mensen die in mij een politiek talent zien. Ja, ik was ook verbaasd. Valse bescheidenheid is een nare eigenschap, dus: ik kan volgens mij wel een aardig potje logisch argumenteren en ik ben best overtuigend soms. Maar dat is het dan ook echt, zo merk ik altijd weer. Andere belangrijke vaardigheden ontbreken.

Gisteren was er weer een EU-circus en dat zijn altijd leuke gelegenheden om je opvliegendheid te testen. Want het feit dat er nog geen jaar geleden (op 18 december) een afspraak gemaakt was, betekent nog niet dat die afspraak nog steeds staat. Je weet het, ik ben een Turkse Nederlander, maar om de één of andere reden is mijn Turkse gradiënt de laatste jaren wat sterker geworden. Niet dat ik op chauvinistische neigingen kan worden betrapt. De Turkse staat is nu en in de geschiedenis niet zelden een vijand voor zijn eigen burgers geweest, en ik uit kritiek waar die geboden is.

Maar eerlijk is eerlijk: de manier waarop de EU omgaat met Turkije is werkelijk ongehoord. De hypocrisie, de laatdunkendheid, ik word er compleet onpasselijk van. Zo speelt de kwestie Cyprus vandaag de dag vaak een rol. Turkije zou de regering van het zuidelijke (Griekse) gedeelte moeten erkennen, zo roepen de papegaaien. Wat doen we dan? We kijken eens hoe dat ook alweer zat.

Cyprus werd na het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk een Britse kolonie. Bij de onafhankelijkheid van het eiland werden afspraken gemaakt tussen Engeland, Griekenland en Turkije. Deze drie landen garandeerden de veiligheid van de etnische groepen. Strubbelingen volgden. Toen in Griekenland een fascistische junta, het Kolonelsregime, de macht greep, stonden ook op Cyprus figuren op die het eiland etnisch wilden zuiveren en met Griekenland wilden herenigen. Onder leiding van Nikos Sampson begonnen de moordpartijen onder de Turkse bewoners. Turkije waarschuwde de regering van het eiland dat het zou ingrijpen (op grond van het Garantieverdrag) als de veiligheid van de Turkse minderheid niet werd gegarandeerd. Sampson dacht niet dat Turkije een oorlog met Griekenland echt zou aandurven.

Ze deden het toch. In 1974 vielen Turkse troepen Cyprus binnen en veegden het Grieks-Cypriotische leger op zonder problemen. Het noordelijke gedeelte van het eiland en de helft van de hoofdstad werden bezet. Er werd een Turks-Cypriotische staat uitgeroepen, die tot op de dag van vandaag alleen door Turkije wordt erkend.

Nog steeds wacht het probleem op een oplossing. En toen Cyprus zich aanmeldde als kandidaat voor de Europese Unie, was het de vraag hoe de kwestie hierin zou spelen. De EU, Turkije, Griekenland en de beide Cypriotische regeringen spraken af dat het land zich zou herenigen voor de toetreding, en wel onder auspiciën van de Vernigde Naties. Secretaris-Generaal Annan stelde een plan op (het Annan-plan, logisch he?) waarover de bevolking van het eiland dmv een referendum over zou beslissen. Maar wat gebeurde?

Turkije hield zijn woord en drong er bij de onwillige Turks-Cypriotische regering op aan om het Annan-plan te ondersteunen. Ook Griekenland oefende druk uit op de Grieks-Cypriotische regering om voor het plan te stemmen. Maar wat deed die regering? Die riep de bevolking op tegen te stemmen. De EU dreigde en blaasde, maar had very unconveniently vergeten de afspraak als een conditio sine qua non te noteren.

De Turks-Cyprioten stemden voor, de Grieks-Cyprioten tegen, maar werden desondanks toegelaten tot de EU. EU-parlementariër Arie Oostlander (CDA) noemde de Grieks-Cypriotische regering 'bedriegers'. Het Europees Parlement prees de Turken en beloofde Turks Cyprus financiëel te ondersteunen.

Het is drie jaar later en natuurlijk is er nog niets gekomen van de afspraken en toezeggingen van de EU. Verbaast u dat? Maar daar blijft het niet bij. Onbeschaamd als vooral de Europese christen-democraten zijn (aangezien die eigenlijk Turkije niet willen toelaten, maar beseffen dat ze daar geen niet-emotionele redenen voor hebben) werpen zij nu Turkije voor de voeten dat eerst het EU-lid Cyprus erkend moet worden. Zeg nou zelf, nu je de voorgeschiedenis weet, wat zou jij doen? Turkije stelt in ieder geval dat het probleem eerst door de VN moet worden opgelost.

En gisteren moesten de afspraken met Turkije nagekomen worden. De Europese Commissie, het Europees Parlement, de speciale zaakgelastigden hadden allen geconstateerd dat Turkije aan de voorwaarden had voldaan. En toch durfden de Oostenrijkers te dreigen met een veto. We wisten allemaal dat die dat dreigement zouden intrekken als toegezegd zou worden dat ook Kroatië mocht beginnen aan de onderhandelingen. Maar toch.

Om het één en ander te becommentariëren liet men op Radio 1 de heer Camiel Eurlings, speciale Turkije-zaakgelastigde, EU-parlementariër van het CDA, aan het woord. Eurlings sprak van de kloof tussen burger en Europa (da's een neef van die andere Kloof) en vond dat Turkije een dwarsligger was. Turkije moest Cyprus erkennen, de Armeense genocide (daarover binnenkort meer) en alles wat Eurlings nog meer kon verzinnen. Want anders moest de stekker er maar uit. Ik walgde, kotste, brieste.
Stel je voor dat ik, uit hoofde van één of andere politieke functie, in debat zou moeten gaan met zo'n bij elke ademtocht leugens verspreidende, walgelijk hypocriete braakmaker. Zie je het voor je?

Dan weet je ook waarom ik geen politiek talent ben.



Copyrights foto (c) Europees Parlement en Camiel Eurlings.