Lievelingsschrijvers - 1

Schrijvers heb je in allerlei soorten en maten. Net als je soorten en maten in allerlei soorten en maten hebt. Veel boeken staan in de daarvoor bestemde kasten vanwege het hoge aanzien van degenen die ze geschreven hebben. Een Nobelprijs bijvoorbeeld is goede reclame. Nou, één ding kan ik je voorspellen: Chuck Palahniuk gaat nooit een Nobelprijs winnen, in ieder geval niet voor de literatuur. Maar zijn boeken zullen ook niet ongelezen verstoffen in je boekenkast.

Palahniuk schrijft vanuit zijn ingewanden, zo lijkt het. Zijn beschrijvingen, dialogen, monologen, alles rolt. Je blijft lezen, niet omdat je wilt weten hoe het verder gaat, maar omdat je ook blijft ademen zonder na te denken. Zijn stijl is zo verslavend als eten en drinken. En dan hebben we het nog niet over zijn thema's of karakters gehad. Wat dacht je van een aan sex verslaafde geneeskundestudent die werkt in een historisch themapark. Anachronismen (je horloge) worden in het park bestraft in stijl: aan de schandpaal. Maar echt aan de kost komt de hoofdpersoon in Choke door zich in restaurants moedwillig te verslikken. Er is altijd wel iemand die de Heimlich kent en je redt. Met een beetje acteerwerk zorg je er dan voor dat je redder zich verantwoordelijk voor je voelt en je ook financiëel wil ondersteunen.
Cynisch? No kidding! Dat gevoel zou je ook kunnen bekruipen als je leest over een journalist die een rijmpje heeft ontdekt waarmee je mensen kunt doden (Lullaby). Stel je eens voor dat iedereen waarop je boos bent dood zou neervallen. Maar bekend is natuurlijk vooral Fight Club, ook dankzij de briljante verfilming door Fincher (ook regisseur van onder andere Se7en). Maar hoe briljant de film ook is, het boek is echt nog beter.
Het verhaal gaat dat Palahniuk Invisible Monsters, het verhaal van een voormalig fotomodel wiens gezicht eraf is geschoten en haar vreemde nieuwe vrienden, uitgegeven trachtte te krijgen, maar overal nul op het rekest kreeg. Uit wraak schreef hij een onverfilmbaar boek dat te verleidelijk was om niet te verfilmen, Fight Club. Leuke wraak. De echte grap is dat Invisible Monsters ook daadwerkelijk zijn minste boek is en Fight Club één van zijn beste.
De persoon achter de schrijver, achter de hoofdfiguren moeten we misschien wel zeggen lijkt een bijna even verknipte figuur. Op de fansite The Cult wordt tussen de schrijftips en workshops van de man zelf door hevig gediscussieerd. Bijvoorbeeld over waarom hij zijn homosexuele geaardheid zo angstvallig verbergt en zelfs ontkent. Of waarom hij journalisten bedreigt die hem onwelgevallige stukken schrijven. Misschien omdat we te maken hebben met een getroebleerde persoon, maar misschien ook wel omdat een getroebleerde persoon interessanter is dan een niet-getroebleerde persoon. Volgens de Volkskrant is 'ie in zijn nieuwste, Haunted, definitief ontspoord. Genoeg reden om maar een te gaan lezen. Hoe dan ook: genoeg geluld. Lees Choke en je bent verslaafd. That is an order.


Copyrights foto's bij Chuck Palahniuk en 20th Century Fox (c).