Koortsdroom - 6

Hoofdstuk 4

Het zou verkeerd zijn om te beweren dat Aslan geen regelmaat kende, hij deinde gewoon niet op de grote stroom. Elke dag rees hij op een ander tijdstip uit de kleine dood, en elke dag gaf hij zich er op een ander tijdstip weer aan over. Soms midden in de nacht, soms aan het eind van de middag, en elk tijdtstip daartussen. En elke dag werd hij vermoeider wakker dan hij de nacht (of dag) ervoor was gaan slapen. De slaap bracht hem geen rust, geen verkwikking, zo leek het. Hij had zijn bed al gemeden voordat hij het zich had beseft. Al jaren was slaap een noodzakelijk kwaad dat hij zo lang mogelijk uitstelde en tot een minimum probeerde te beperken. Alleen volledige uitputting, bedwelming, of een combinatie van beide konden hem doen capituleren.

Slechts gekleed in Wibra-onderbroek en tatoeages wankelde Aslan Aslanoğlu door zijn kamer van 5 bij 4. Zonder enig blijk van oriëntatie verkende hij de kamer. Na een paar minuten had hij gevonden wat hij blijkbaar zocht. Zijn hoofd schuddend haalde hij een met dikke lagen tape ondergeplakte wekker uit de rieten was mand in een hoek van de kamer. Het was zeven over drie ’s nachts.

Het was te vroeg om te gaan werken, en te laat om de stad in te gaan voor een tijdelijke ontsnapping. Bij het licht van de computermonitor pulkte Aslan de restjes tabak uit peuken in zijn asbak. Hij prijsde zich gelukkig met de vloeitjes, een dubbele laag krantenpapier was ook mogelijk, maar rookte toch een stuk minder. Tevreden, maar zich volledig beseffend dat hij over een paar minuten zonder rookwaar zat, stak hij het shaggie met dubbelgerookte tabak aan en opende HetRealistischManifest.doc, zijn levenswerk in wording. Met grijnzende zelfliefde las hij de laatste alinea die hij had geschreven:

“Wat we nodig hebben is wat meer realiteitszin. Wat we nodig hebben is dat de schellen van onze ogen vallen. Wat we nodig hebben is iemand die ons wakker schudt.

Maar wie vertelt de vertegenwoordiger, verzekeraar, it-er, en aanverwanten die na een dag vertegenwoordigen, verzekeren, it-en of aanverwante activiteiten met nickname als ‘zwoeger’ of ‘hardewerker’ zijn ongefilterde ongenoegen, domheid en wanen op internetfora verspreidt dat vertegenwoordigen, verzekeren, it-en of aanverwante activiteiten geen echt werk zijn, en al helemaal geen hard werk. Wie vertelt onze brave burgers dat die dure auto, dat dure huis, die dure meubels, die dure badkamers, computers, home-cinema’s, digitale camera’s, tom-tom-ik-kan-de-weg-niet-vinden-units, carpaccio’s, wijnen, honden, kinderen, hypotheken, verzekeringen, geen geboorterecht zijn, maar luxeartikelen. Geen zuurverdiende eigendommen, maar geplunderde waar. Dat er geen stroom is zonder hoogteverschillen. Maar dat de stroom de verkeerde richting instroomt. En dat dat voorbij is. Wie vertelt onze lieve mensen dat?

We hebben een vrijwilliger nodig.”

Het was drie maanden geleden dat hij dit had geschreven. Hij voelde de woorden branden in verwondering. Hij was niet meer zo zeker of hij die vrijwilliger nog wel wilde zijn. Met een blik op zijn onopgemaakte bed herinnerde hij zich iets anders. Misschien moest hij nog maar even gaan slapen.