Koortsdroom - 1

door Herrmann Morgenstern

Zegens en vervloekingen zijn soms moeilijk uit elkaar te houden.

Het was de oplossing van iemand die de wanhoop ervan niet inzag. Hem kennende zou ik zeggen dat dat het nog aannemelijker was dat hij het niet wenste in te zien. Het was een oplossing om van te kotsen, de oplossing van een zwakkeling. Maar misschien wel voor het eerst in zijn leven had de voor dat leven bepalende, dodelijke combinatie van bijna religieuze, maar zeker pathologische waarheidsverering en messcherpe blik het verloren van zijn wanhopige behoefte aan rust. Want het enige wat hij nog deed was zich afvragen of hij kon vliegen.

Elke keer als hij op een klok keek, elke keer als hij zichzelf eraan moest herinneren zijn betonnen schouders te laten vieren, elke keer als hij dorst had, elke keer als zijn vulcanische woede in hem opborrelde in de vorm van groengele gal, vroeg hij: Kan ik vliegen? Elke keer als hij niet wist of het woede of angst was wat door zijn borst raasde, vroeg hij het zich af. Elke keer als hij zich realiseerde dat zijn tanden molenstenen waren zonder een korreltje graan, elke keer als zijn nek het leek te begeven, elke keer als hij eraan dacht, vroeg hij het, zonder een korreltje zout. Kan ik vliegen?