Selectiebeleid

Onze minister van Vreemdelingenzaken en Integratie, Rita Verdonk, is iemand die sterke reacties oproept. De ene helft van Nederland staat zeer positief tegenover haar en haar beleid, de andere helft zeer negatief. Wat wel opvalt is dat haar voorstanders (en dat zeg ik niet omdat ik één van de tegenstanders ben) weinig inhoudelijke argumenten hebben en vooral wijzen op de standvastigheid van mevrouw Verdonk. IJzeren Rita zelf vindt ook dat 'duidelijkheid' belangrijk is. Absurde argumentatie in mijn ogen. Je kunt wel duidelijk zijn, maar als iets nou duidelijk maar verkeerd is, is dat dan beter dan onduidelijk maar goed?

Want als we nou eens zonder de veel te hoog oplopende emoties naar het beleid en de verdiensten van de minister kijken, en deze op hun merites beoordelen, wat zien we dan? Verdonk heeft een harde stellingname, sorry een duidelijke stellingname aangenomen ten aanzien van de uitgeprocedeerde asielzoekers. Er was sprake van een exact aantal mensen die nog onder een oude regeling vielen en waarvoor een oplossing moest worden bedacht. Veel van deze mensen woonden al langer dan vijf jaar in Nederland, sommigen zijn hier geboren en getogen. Dat hun procedure zo lang duurde was niet hun schuld, maar van slechte wetgeving die dan ook al door Paars was gerepareerd. Genoeg reden om de zaak op te lossen door deze hele groep pardon te verlenen en met een schone lei te beginnen, zou je zeggen. Argumenten van absorptievermogen en dergelijke deden geen opgeld, want deze mensen woonden al in Nederland.

Maar Verdonk koos voor symboolpolitiek: de Nederlandse burger moest begrijpen dat de regering net zo negatief tegenover immigratie en immigranten stond als hijzelf. Alle 26.000 zouden, tenzij er humanitaire redenen waren die het verhinderden, uitgezet worden. Protest volgde, maar de meerderheid van de bevolking kon het symbool wel waarderen.

We zijn nu drie jaar verder en nog niet de helft is opnieuw beoordeeld. Van deze mensen is verder 40% alsnog een verblijfsvergunning verleend. Naar verluidt maakt de minister ruimhartig gebruik van haar discretionaire bevoegdheid om mensen buiten de wet om toch toe te laten. Het vermoeden van symboolpolitiek wordt hierdoor eigenlijk alleen maar bevestigd.

Ook andere speerpunten van het beleid van de ijzeren minister zijn welbeschouwd grote mislukkingen. Haar voorstellen om alle allochtonen, zonder aanzien van nationaliteit, verplicht en op eigen kosten een inburgeringsexamen te laten doen zijn falikant mislukt. Zelfs volstrekte leken op het gebied van recht, zoals ikzelf, stelden onmiddellijk dat de voorstellen volstrekt onhoudbaar en ongrondwettelijk waren. Maar mevrouw Verdonk bleef standvastig. Het ging er niet om of het mocht of niet, het moest!

Nou, het mocht niet. De Grondwet is niet opgesteld om te worden omzeild door één of andere ministertje die vindt dat er sprake is van urgentie. Daar is het een godverdomde Grondwet voor. De voorstellen verdwenen in de papierversnipperaar, kostbare tijd werd verloren. Maar er kwamen nieuwe, net zo onhoudbare voorstellen voor terug. We gingen op een gegeven moment zelfs autochtone Nederlanders inburgeren!

De papierversnipperaar draait al drie jaar overuren en we zijn nog geen stap verder. Sterker nog: de integratie holt achteruit. De werkeloosheid onder allochtonen is in de afgelopen drie jaar verdubbeld! Dat zijn nou objectieve maatstaven, daar kun je de effectiviteit van je beleid aan aflezen. Je kunt een eigenschap 'vastberadenheid' of 'standvastigheid' noemen als je welwillend bent. Maar misschien moeten we niet spreken van welwillendheid, maar van hypocrisie of bewuste blindheid. Want is er wel sprake van vastberadenheid als iemand keer op keer probeert een muur te breken met zijn (of haar) hoofd? Hoe noemen we iemand die de adviezen van anderen negeert, die geen lessen trekt uit fouten?

De minister heeft nu in al haar wijsheid besloten de adviezen van Marco van Basten en Johan Cruijff, de beste Nederlandse voetballers ooit, te negeren inzake het verzoek Salomon Kalou het Nederlanderschap versneld te verlenen. Haar enige argument was dat dat Nederlanderschap de hoofdprijs was, en dat Kalou daarom nog een paar jaar moest wachten.

Afgelopen zaterdag verloor het Duitse voetbalelftal van Turkije met 2-1. De goals werden gescoord door Halil Altintop en Nuri Sahin, twee jongens die geboren en getogen zijn in Duitsland. Van de zestien Turkse voetballers waren er in totaal vijf in Duitsland geboren. Toch kwamen ze uit voor Turkije. Dat is wat mij betreft een treurige constatering. De Duitsers hebben klaarblijkelijk een fout gemaakt. Probeer maar eens loyaliteit te kweken, terwijl je tegelijkertijd de incompatibiliteit (bedoeld wordt: inferioriteit) van het land van oorsprong verkondigt.

Maar ik ben bang dat minister Verdonk ook van deze fout weer niets zal leren. En dat is een nog treurigere constatering.


Copyright (c) foto bij Salomon Kalou en Sportcafe.nl