Zo, dat moest er even uit. Excuus!
U begrijpt: ik ben hevig teleurgesteld. Het WK is nog maar gevorderd tot de halve finale, maar ik vind de tijd al rijp voor bespiegelingen. De twee Zuid-Amerikaanse topfavorieten zijn namelijk al uitgeschakeld en dat is geen toeval.
De favoriet van de leek, de niet zo-goddelijke kanaries uit Brazilië, vloog er uit tegen een van tevoren afgeschreven veteranenteam uit het rijk der Franken. En vergis je niet, die konden vroeger toch echt een potje knokken. Nu ben ik nooit een liefhebber geweest van de Brazilianen, maar deze uitschakeling deed mij extra goed. Waarom?
De akelig arrogante bondscoach van Brazilië, Carlos Alberto Parreira, irriteerde mij mateloos met zijn stelling dat zijn ploeg de eerste ronde wel door kon komen op 70% van het optimale kunnen. Gaandeweg het toernooi zouden ze wel wat beter gaan spelen. Je kreeg het gevoel dat je niet teveel moest zeuren en allang dankbaar moest zijn dat je ze überhaupt tegen een bal aan mocht zien trappen. Tegelijkertijd werden we doodgegooid met trucjesvoetbal in commercials onder de noemer 'Joga Bonito'. Nike en Eric Cantona (toch één van mijn all time favourites) verkondigden dat de schoonheid van het voetbal het belangrijkste was.
Parreira's team kwam de eerste ronde door met 70% en schaamde zich er niet voor om onvervalst countervoetbal te spelen tegen landen als Kroatië, Australië, Japan en Ghana. Toen Parreira geconfronteerd met een achterstand tegen het gedecideerde Frankrijk niet de slaapwandelende Ronaldo, de falende Ronaldinho, of een verdedigende middenvelder of verdediger eruit haalde, maar de aanvallende middenvelder Kaká, was de emmer al aan het overstromen. Zijn tegenstrever Domenech, doorgaans ook geen lefgosert, zette er nog een verse aanvaller in en won verdiend. Joga bonito, my big fat ass!
Treurig werd ik echter van de uitschakeling van mijn geliefde Argentinië. Coach Pekerman bewees dat een prima opbouwwerker nog niet de persoon is die je aan het roer wil
when the shit hits the fan. Terwijl hij 1-0 voorstond tegen thuisland Duitsland, haalde Pekerman regisseur Riquelme eruit voor de verdedigende middenvelder Cambiasso. Daarmee bestond het middenveld uit drie verdedigende middenvelders (samen met Lucho González en Javiér Mascherano). Van aanvallend voetbal kon vanaf dat moment vanzelfsprekend geen sprake meer zijn.
En terwijl de Duitsers de druk verhoogden, wisselde hij zijn spits Crespo voor Julio Cruz. Dit in een poging om de kopkracht van de Duitsers bij corners en vrije trappen te beteugelen. Geen snelle Messi of zelfs Saviola, die een counter hadden kunnen uitspelen, dus. Tegelijkertijd misbruikte hij Carlos Tévez op de linkerflank om de weg voor Sorin vrij te maken. Tévez werd voortdurend aangespeeld met een verdediger (en vaak twee of zelfs drie) in de rug, en de rug naar het doel.
Apache moest de bal dan vasthouden, zodat Sorin kon opkomen. En dat terwijl elke kenner van Tévez je kan vertellen dat hij met zijn gezicht naar het doel en de bal aan de voet de slome Duitse verdediging aan gort zou hebben gespeeld.
Nog maar even geen woorden vuil maken aan Big Phil en zijn afbraakvoetbal, of Eriksson wiens carrière geheel bestaat bij de gratie van een imago. Maar de conclusie van de kwartfinales moegen jullie al hebben: angstige coaches maken het voetbal kapot. De volgende keer: waarom zijn ze zo bang?
