Over Grote kleine mensen

In de afgelopen weken speelde in België wat de mp3-moord is gaan heten. De 17-jarige Joe Van Holsbeeck (foto) werd vermoord, nadat hij zijn mp3-speler had geweigerd af te geven aan twee overvallers. Eén van die overvallers stak daarop een mes meerdere malen in zijn hart.

Een golf van verontwaardiging ging door het land. Ik vreesde het ergste en werd op mijn wenken bediend, toen het signalement van de daders uitkwam: 'van Noord-Afrikaanse afkomst'. De onderbuik van België begon zich onmiddellijk te roeren, maar daar staken de ouders van de jongen een stokje voor. Op de door bijna honderduizend mensen gelopen stille mars die was georganiseerd waren de kopstukken van Vlaams Belang niet welkom.

'De ouders van Joe hebben België gered' kopte de Volkskrant geheel naar waarheid. De daders bleken Poolse jongens, waarmee niet alleen mijn vooringenomenheid bleek. Maar vergelijk de uitspraak van de moeder van een vermoorde jongen met die van een Nederlandse (toegegeven niet al te intelligente) schrijfster die reageert op de moord op een collega.

Eerst mevrouw Van Holsbeeck: "Dat men mij niet komt vertellen dat ik nu alle Arabieren moet haten. De jongeren die mijn zoon hebben omgebracht, zijn gespuis. Het is tegenover dat soort mensen dat ik haat voel. We mogen niet veralgemeniseren."

Dan mevrouw Heleen van Royen uren na de moord op Theo van Gogh: "Het wordt nu wel erg moeilijk om onderscheid te maken tussen de eerlijke hardwerkende Marokkaan en de radicale moslim. Er moet wat gebeuren. Opzouten!"

Vats en zeker overmand door emoties. En tegen mevrouw Van Holsbeeck: mijn diepste respect en medeleven. De groten onder ons zijn vaak de kleine mensen, zo blijkt maar weer.