Maar eerst: Reactionair Conservatief?

Iedereen heeft de afgelopen week het ruzietje tussen Hirsi Ali en Wiegel wel meesmuilend meegekregen, neem ik aan. Wiegel had een tijdje geleden mevrouw Hirsi Ali verweten te zeer uit te zijn op haar eigen gelijk en zo groepen tegen elkaar op te zetten (no kidding!). Volgens welingelichte bronnen was zij daarover nogal boos geweest, maar had niet gereageerd, omdat Wiegel zeer kort daarna zijn (tweede) vrouw had verloren. Een week geleden was het dan kennelijk payback time en kreeg Wiegel het voor zijn kiezen. Hij wist niks van de problemen omtrent de integratie, aangezien hij in 'Diever of Dieren of zoiets' woonde, in het spreekwoordelijke 'Land van Ooit'. Hij was net zoals een Turkse vader die zich trachtte te onttrekken aan de moderniteit, hij was een 'reactionair conservatief'.

Nu moet je weten dat mevrouw Hirsi Ali voornamelijk een buikspreekpop is. Wanneer ze gaat improviseren maakt ze fouten, kletst uit haar nek en moet vervolgens haar verontschuldigingen aanbieden. Zo diende ze ooit, op eigen initiatief, een motie van treurnis in tegen minister Donner van Justitie. Erg grappig, geloof me. Maar: een reactionair conservatief, wat is dat? De meeste reactionairen zijn ook behoorlijk conservatief, maar wilde ze nou zeggen dat hij meer nog dan een conservatief was? Zou ze hem dan niet gewoon een reactionair kunnen noemen?

Hoe dan ook: het wordt pas leuk als de buikspreker zelf op het podium verschijnt. Nu heeft Hirsi Ali er een hele rits, zoals onder andere Paul Cliteur, Leon de Winter en Paul Scheffer, maar die is onlangs uit het team gezet. Maar de belangrijkste, the Master of Puppets, treedt slechts zelden naar voren. Alleen had mevrouw Hirsi Ali weer eens haar hand overspeeld en pikten de meeste VVD-leden niet dat hun erelid vrij grof en ook vrij persoonlijk werd aangevallen. Ze dreigde de strijd te verliezen. Het zware geschut was vereist.

En daarom verscheen de meester zelf bij Buitenhof om het pleit te beslechten. Want Frits Bolkestein, over hem hebben we het natuurlijk, is zelf ook erelid van de VVD. Frits zei dat Wiegel geen argumenten had genoemd en dat het bekritiseren van de toonhoogte een zwaktebod. Dat Wiegel wel degelijk het argument had genoemd dat de Nederlandse moslims een diverse groep was en dus een individuele aanpak verdiende, negeerde Bolkestein vanzelfsprekend.

Zonder kritische vragen van de sidderende Peter van Ingen (die wel een erg goed contract moet hebben bij de NPS) kon Bolkestein zijn horrorverhaal doen. Over tien jaar zou Amsterdam een islamitische meerderheid kennen en zou er wel eens een moslim burgemeester kunnen worden. Kennelijk is dat een probleem. Het beeld bleef hangen. Niemand vroeg Bolkestein of die islamitische meerderheid waarover hij het had een monolithische mening had. Hij vervolgde dat Wiegel inderdaad in het Land van Ooit leefde, want er was een 'kolossaal probleem' en het concentreerde zich in de grote steden. Welk probleem bedoelt u?, vroeg niemand. Stelt u nu de immigranten van islamitische huize gelijk aan een probleem?, vroeg niemand.

Zondag 27 november 2005 kon iedereen met eigen ogen zien wie de belangrijkste souffleur is van mevrouw Hirsi Ali. En iedereen kon met eigen ogen zien wat nou bedoeld wordt met een reactionair conservatief.