Paranoia: Whatever happened to Black Pride?

Eén van de tekenen van ouderdom is nostalgie. Nogal fukking logisch, aangezien je moeilijk allerlei dingen uit je verleden kan ophemelen als je nog niet zo'n lang verleden hebt. Maar ik dwaal af voordat ik goed en wel begonnen ben.

Vroeger, dat wilde ik zeggen, vroeger had je nog goede rap en hiphop. Ik spreek van Public Enemy, KRS One, zelfs van Melle Mel. Heren (?) die rapten over de maatschappelijke problemen die zij om zich heen zagen. Niet allemaal, niet altijd even genuanceerd of fijnbesnaard, maar hoe dan ook bevlogen. Want als ik vandaag de dag per ongeluk op de bekende muziekzenders terechtkom en stuit op wat nu hiphop wordt genoemd dan zap ik walgend weg. Ik heb geen behoefte aan pimps die een soort nihilistisch, hedonistisch superkapitalisme uitdragen. Geen behoefte aan ho's die een rol lijken te accepteren als minderwaardig wezen dat alleen nut kent als sexpop. Vroeger had je Black Pride. Vroeger had je Malcolm X. Vroeger had je de Black Panther Party for Self-Defense (BPP), beter bekend als de Black Panthers.

Zoals de naam al aangeeft, was de partij vooral opgericht ter zelfbescherming. Zwarten en vooral vooruitstrevende zwarten werden niet alleen gedwarsboomd, maar zelfs onderdrukt door de Amerikaanse Staat, soms zelfs met geweld. De BPP probeerde de zwarten te organiseren en te onderwijzen. De leden gaven cursussen, voedden arme kinderen, gaven voorlichting, gaven fundamentele gezondheidszorg en voerden een actief anti-drugs beleid. Dit laatste gebeurde op basis van sociale controle, maar soms ook basis van geweld: door de BPP gecontroleerde wijken waren vrij van drugspanden, dealers durfden zich er niet te vertonen. De partij werd in korte tijd populair en verspreidde zich razendsnel over het hele land. En omdat de BPP wist dat dergelijke organisaties op represaille-maatregelen van de Staat kon rekenen bewapenden zij zich.

Vanuit onze maatschappij geredeneerd klinkt dat wellicht paranoïde en vermoedelijk zal het menige Amerikaan net zo vinden, waarom zou de Amerikaanse Staat actie ondernemen, of ondernomen hebben, tegen een beweging die op het eerste gezicht een positieve inbreng schijnt te hebben? Op het waarom ga ik later misschien in, maar dankzij enkele ex-FBI en ex-CIA-medewerkers met vermoedelijk gewetensbezwaren weten we nu inmiddels dàt de Amerikaanse Staat de BPP willens en wetens en met ongeoorloofde middelen om zeep heeft geholpen.

Het FBI-project tegen de de BPP heette COINTELPRO en het CIA-project MH CHAOS. De eerste stap was het in diskrediet brengen van de organisatie door middel van regelrechte leugenberichten in de pers. Er werden berichten verzonnen over de organisatie, over haar acties en over haar leden. Vervolgens werd er tweespalt gecreëerd binnen de BPP door roddels te verspreiden, door brieven met dreigementen te versturen in naam van anderen (FBI-operatie Brown Mail) en door middel van infiltranten. Eén van deze infiltranten was bijvoorbeeld Gene Roberts, misschien niet geheel toevallig Malcolm X’s lijfwacht op het moment dat deze vermoord werd. Echt goed als lijfwacht was hij in ieder geval niet, kennelijk. Op deze operaties volgde nog de beslissende: Operation Chemical Warfare. Via allerlei byzantijnse complotten kwam oud-gediende Huey Newton weer aan de macht, maar niet voordat hij (in de gevangenis notabene) aan coke was verslaafd geraakt. Newton wist de BPP te betrekken in onder andere drugshandel en daarmee was het karwei af.

Hoe dan ook, onder wat voor naam dan ook, wiens schuld dan ook: de Black Panthers bestaan niet (echt) meer en de herinnering eraan is bezoedeld door allerlei misstanden. Maar COINTELPRO lijkt op een interessante manier door te gaan. Want waar is in godsnaam de Black Pride gebleven? Waar zijn de jonge mensen die te trots zijn om zich minderwaardig te voelen? Want wat is het beeld van 'de neger' dat over alle kanalen van onze culturele ether wordt verspreid: misdadig, dom en primair, of moet ik zeggen geil? En wie voldoet het best aan de gegeven beschrijving? Da fucking rappimp. Met inmiddels miljarden dollars wordt door muziek- en filmindustrie en gewillige opportunisten het merk ‘nigger’ gepromoot. Excusez le mot, ik gebruik het niet graag, maar het staat voor het stereotype-beeld van de mens van Afrikaanse oorsprong als halve wilde. Toeval? Vermoedelijk. Maar misschien ook niet.